غزل ۳۱۴ - دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم

دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم
لیکن از لطف لبت صورت جان می‌بستم ۱

عشق من با خط مشکین تو امروزی نیست
دیرگاهی است کز این جام هلالی مستم ۲

از ثبات خودم این نکته خوش آمد که به جور
در سر کوی تو از پای طلب ننشستم ۳

عافیت چشم مدار از من میخانه نشین
که دم از خدمت رندان زده‌ام تا هستم ۴

در ره عشق از آن سوی فنا صد خطر است
تا نگویی که چو عمرم به سر آمد رستم ۵

بعد از اینم چه غم از تیر کج انداز حسود
چون به محبوب کمان ابروی خود پیوستم ۶

بوسه بر درج عقیق تو حلال است مرا
که به افسوس و جفا مهر وفا نشکستم ۷

صنمی لشکریم غارت دل کرد و برفت
آه اگر عاطفت شاه نگیرد دستم ۸

رتبت دانش حافظ به فلک بر شده بود
کرد غمخواری شمشاد بلندت پستم ۹