غزل ۳۱۵ - به غیر از آن که بشد دین و دانش از دستم

به غیر از آن که بشد دین و دانش از دستم
بیا بگو که ز عشقت چه طرف بربستم ۱

اگر چه خرمن عمرم غم تو داد به باد
به خاک پای عزیزت که عهد نشکستم ۲

چو ذره گر چه حقیرم ببین به دولت عشق
که در هوای رخت چون به مهر پیوستم ۳

بیار باده که عمریست تا من از سر امن
به کنج عافیت از بهر عیش ننشستم ۴

اگر ز مردم هشیاری ای نصیحت گو
سخن به خاک میفکن چرا که من مستم ۵

چگونه سر ز خجالت برآورم بر دوست
که خدمتی به سزا برنیامد از دستم ۶

بسوخت حافظ و آن یار دلنواز نگفت
که مرهمی بفرستم که خاطرش خستم ۷