هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر از عشق و عاشقی، مینوشی و رندی سخن میگوید. او از معشوقهای زیبا و جذاب یاد میکند که باعث شده است او به این سبک زندگی روی آورد. شاعر بیان میکند که با وجود مشکلات و ناملایمات، ترجیح میدهد خاطر خود را خوش نگه دارد و از زندگی لذت ببرد.
رده سنی:
16+
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مینوشی و رندی ممکن است برای سنین پایینتر مناسب نباشد.
غزل ۳۲۶ - در نهان خانه ی عشرت صنمی خوش دارم
در نهان خانه ی عشرت صنمی خوش دارم
کز سر زلف و رخش نعل در آتش دارم ۱
عاشق و رندم و می خواره به آواز بلند
وین همه منصب از آن حور پریوش دارم ۲
گر تو زین دست مرا بی سر و سامان داری
من به آه سحرت زلف مشوش دارم ۳
گر چنین چهره گشاید خط زنگاری دوست
من رخ زرد به خونابه منقش دارم ۴
گر به کاشانه ی رندان قدمی خواهی زد
نقل شعر شکرین و می بیغش دارم ۵
ناوک غمزه بیار و رسن زلف که من
جنگها با دل مجروح بلاکش دارم ۶
حافظا چون غم و شادی جهان در گذر است
بهتر آن است که من خاطر خود خوش دارم ۷
کز سر زلف و رخش نعل در آتش دارم ۱
عاشق و رندم و می خواره به آواز بلند
وین همه منصب از آن حور پریوش دارم ۲
گر تو زین دست مرا بی سر و سامان داری
من به آه سحرت زلف مشوش دارم ۳
گر چنین چهره گشاید خط زنگاری دوست
من رخ زرد به خونابه منقش دارم ۴
گر به کاشانه ی رندان قدمی خواهی زد
نقل شعر شکرین و می بیغش دارم ۵
ناوک غمزه بیار و رسن زلف که من
جنگها با دل مجروح بلاکش دارم ۶
حافظا چون غم و شادی جهان در گذر است
بهتر آن است که من خاطر خود خوش دارم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۷۶۴
این گوهر را بشنوید
خوانش
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۲۵ - گر دست دهد خاک کف پای نگارم
گوهر بعدی:غزل ۳۲۷ - مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
