غزل ۳۲۵ - گر دست دهد خاک کف پای نگارم

گر دست دهد خاک کف پای نگارم
بر لوح بصر خط غباری بنگارم ۱

بر بوی کنار تو شدم غرق و امید است
از موج سرشکم که رساند به کنارم ۲

پروانه ی او گر رسدم در طلب جان
چون شمع همان دم به دمی جان بسپارم ۳

امروز مکش سر ز وفای من و اندیش
زان شب که من از غم به دعا دست برآرم ۴

زلفین سیاه تو به دلداری عشاق
دادند قراری و ببردند قرارم ۵

ای باد از آن باده نسیمی به من آور
کان بوی شفابخش بود دفع خمارم ۶

گر قلب دلم را ننهد دوست عیاری
من نقد روان در دمش از دیده شمارم ۷

دامن مفشان از من خاکی که پس از من
زین در نتواند که برد باد غبارم ۸

حافظ لب لعلش چو مرا جان عزیز است
عمری بود آن لحظه که جان را به لب آرم ۹