غزل ۳۲۸ - من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم

من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم
لطف‌ها می‌کنی ای خاک درت تاج سرم ۱

دلبرا بنده نوازیت که آموخت بگو
که من این ظن به رقیبان تو هرگز نبرم ۲

همتم بدرقه ی راه کن ای طایر قدس
که دراز است ره مقصد و من نوسفرم ۳

ای نسیم سحری بندگی من برسان
که فراموش مکن وقت دعای سحرم ۴

خرم آن روز کز این مرحله بربندم بار
و از سر کوی تو پرسند رفیقان خبرم ۵

حافظا شاید اگر در طلب گوهر وصل
دیده دریا کنم از اشک و در او غوطه خورم ۶

پایه ی نظم بلند است و جهان گیر بگو
تا کند پادشه بحر دهان پرگهرم ۷