هوش مصنوعی:
شاعر در این متن به عشق و وابستگی خود به معشوق اشاره میکند و خود را در مقابل او ناچیز و کوچک میداند. او معشوق را مانند آفتاب و خود را ذرهای در مقابل او میبیند و بیان میکند که بدون معشوق، زندگی برایش معنایی ندارد.
رده سنی:
15+
متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده مانند 'چنگل عقابی' و 'ذره و آفتاب' نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد.
شماره ۱۱۲ - ای دل، سزایش بری
ای دل، سزایش بری
باز بر چنگل عقابی ۱
بی تو مرا زنده نبیند
من ذره ام، تو آفتابی ۲
باز بر چنگل عقابی ۱
بی تو مرا زنده نبیند
من ذره ام، تو آفتابی ۲
وزن:
مستفعلن مستفعلن فع
قالب: قصیده
تعداد ابیات: ۲
۴۵۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۱ - آن چیست بر آن طبق همی تابد؟
گوهر بعدی:شماره ۱۱۳ - بیار آن می که پنداری روان یاقوت نابستی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
