شماره ۱ - گر من این دوستی تو ببرم تا لب گور شماره ۲ - به حق نالم ز هجر دوست زارا شماره ۳ - به نام نیک تو، خواجه، فریفته نشوم شماره ۴ - دلا، تا کی همی جویی منی را؟ شماره ۵ - گرفت خواهم زلفین عنبرین تو را شماره ۶ - پوپک دیدم به حوالی سرخس شماره ۷ - جهانا! چه بینی تو از بچگان شماره ۸ - کس فرستاد به سر اندر عیار مرا شماره ۹ - با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین شماره ۱۰ - آمد بهار خرم با رنگ و بوی طیب شماره ۱۱ - گل صدبرگ و مشک و عنبر وسیب شماره ۱۲ - با خردمند بی‌وفا بود این بخت شماره ۱۳ - رودکی چنگ بر گرفت و نواخت شماره ۱۴ - آن صحن چمن، که از دم دی شماره ۱۵ - به سرای سپنج مهمان را شماره ۱۶ - امروز به هر حالی بغداد بخاراست شماره ۱۷ - این جهان پاک خواب کردار است شماره ۱۸ - زمانه ، پندی آزادوار داد مرا شماره ۱۹ - به خیره برشمرد سیر خورده گرسنه را شماره ۲۰ - مرغ دیدی که بچه زو ببرند؟ شماره ۲۱ - آخر هر کس از دو بیرون نیست شماره ۲۲ - چون تیغ به دست آری، مردم نتوان کشت شماره ۲۳ - مهر مفگن برین سرای سپنج شماره ۲۴ - پیشم آمد بامداد آن دلبر از راه شکوخ شماره ۲۵ - ای روی تو چو روز دلیل موحدان شماره ۲۶ - شاد زی با سیاه چشمان، شاد شماره ۲۷ - جهان به کام خداوند باد و دیر زیاد شماره ۲۸ - چهار چیز مر آزاده را زغم بخرد: شماره ۲۹ - از دوست بهر چیز چرا بایدت آزرد؟ شمارهٔ ۳۰ - در مدح نصر بن احمد سامانی شماره ۳۱ - چون بچهٔ کبوتر منقار سخت کرد شمارهٔ ۳۲ - در رثای ابوالحسن مرادی شماره ۳۳ - زلف ترا جیم که کرد؟ آن که کرد شماره ۳۴ - فرشته را ز حلاوت دهان پر آب شود شمارهٔ ۳۵ - جشن مهرگان شماره ۳۶ - گل دگر ره به گلستان آمد شمارهٔ ۳۷ - دیر زیاد آن بزرگوار خداوند شماره ۳۸ - جز آن که مستی عشقست هیچ مستی نیست شماره ۳۹ - نیز ابا نیکوان نمایدت جنگ فند شماره ۴۰ - صرصر هجر تو، ای سرو بلند شماره ۴۱ - مهتران جهان همه مردند شماره ۴۲ - مرا تو راحت جانی، معاینه، نه خبر شماره ۴۳ - تا کی گویی که: اهل گیتی شماره ۴۴ - اگر چه عذر بسی بود روزگار نبود شمارهٔ ۴۵ - عصا بیار که وقت عصا و انبان بود شماره ۴۶ - می آرد شرف مردمی پدید شماره ۴۷ - دریغ! مدحت چون درو آبدار غزل شماره ۴۸ - هر باد، که از سوی بخارا به من آید شماره ۴۹ - کار همه راست، آن چنان که بباید شماره ۵۰ - دریا دو چشم و آتش بر دل همی فزاید شماره ۵۱ - اندی که امیر ما باز آید پیروز شماره ۵۲ - کسی را که باشد بدل مهر حیدر شماره ۵۳ - نگارینا، شنیدستم که: گاه محنت و راحت شمارهٔ ۵۴ - بر رخش «زلف» عاشق است چو من شماره ۵۵ - ای عاشق دل داده بدین جای سپنجی شمارهٔ ۵۶ - در مدح ابوالطیب طاهر مصعبی شماره ۵۷ - اگر گل آرد بار آن رخان او، نه شگفت شماره ۵۸ - گر شود بحر کف همت تو موج زنان شماره ۵۹ - ای خواجه، این همه که تو بر می‌دهی شمار شماره ۶۰ - به دور عدل تو در زیر چرخ مینایی شماره ۶۱ - چرخ فلک هرگز پیدا نکرد شمارهٔ ۶۲ - در مذمت اسب خود شماره ۶۳ - وقت شبگیر بانگ نالهٔ زیر شماره ۶۴ - چاکرانت به گه رزم چو خیاطانند شماره ۶۵ - همی بکشتی تا در عدو نماند شجاع شماره ۶۶ - زیرش عطارد، آن که نخوانیش جز دبیر شماره ۶۷ - زندگانی چه کوته و چه دراز شماره ۶۸ - روی به محراب نهادن چه سود؟ شماره ۶۹ - زمانه اسب و تو رایض، به رای خویشت تاز شماره ۷۰ - چون سپرم نه میان بزم به نوروز شمارهٔ ۷۱ - در مدح نصر بن احمد سامانی شماره ۷۲ - گر نه بدبختمی، مراکه فگند؟ شماره ۷۳ - گرد گل سرخ اندر خطی بکشیدی شمارهٔ ۷۴ - در رثای شهید بلخی شماره ۷۵ - رهی سوار و جوان و توانگر از ره دور شماره ۷۶ - ای لک، ار ناز خواهی و نعمت شماره ۷۷ - بسا که مست در این خانه بودم وشادان شماره ۷۸ - زان می، که گر سرشکی ازان درچکد به نیل شماره ۷۹ - می لعل پیش آر و پیش من آی شماره ۸۰ - کسان که تلخی زهر طلب نمی‌دانند شماره ۸۱ - دریغم آید خواندن گزاف وار دو نام شماره ۸۲ - دریغ آن که گرد کرد با رنج شماره ۸۳ - اگر امیر جهاندار داد من ندهد شماره ۸۴ - چون گسی کردمت بدستک خویش شماره ۸۵ - چو در پاش گردد به معنی زبانم شماره ۸۶ - بیا، دل و جان را به خداوند سپاریم شماره ۸۷ - بل تا خوریم باده، که مستانیم شماره ۸۸ - هست بر خواجه پیچیده رفتن شمارهٔ ۸۹ - مادر می شماره ۹۰ - هان! صائم نوالهٔ این سفله میزبان شماره ۹۱ - شاهی، که به روز رزم از رادی شماره ۹۲ - یاد کن: زیرت اندرون تن شوی شماره ۹۳ - یخچه می‌بارید از ابر سیاه شماره ۹۴ - ای مج، کنون تو شعر من از بر کن و بخوان شماره ۹۵ - خلخیان خواهی و جماش چشم شماره ۹۶ - چه چیزست آن رونده تیرک خرد؟ شماره ۹۷ - خواهی تا مرگ نیابد تو را شماره ۹۸ - ضیغمی نسل پذیرفته ز دیو شماره ۹۹ - جمله صید این جهانیم، ای پسر شماره ۱۰۰ - لنگ دونده‌ست، گوش نی و سخنیاب شماره ۱۰۱ - ترنج بیدار اندر شده به خواب گران شماره ۱۰۲ - با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین شماره ۱۰۳ - زه! دانا را گویند، که داند گفت شماره ۱۰۴ - سماع و بادهٔ گلگون و لعبتان چو ماه شماره ۱۰۵ - من موی خویش را نه از آن می کنم سیاه شماره ۱۰۶ - پشت کوژ و سر تویل و روی بر کردار نیل شماره ۱۰۷ - رفیقا، چند گویی: کو نشاطت؟ شماره ۱۰۸ - زمانی برق پر خنده، زمانی رعد پر ناله شماره ۱۰۹ - مشوشست دلم از کرشمهٔ سلمی شماره ۱۱۰ - سپید برف برآمد به کوهسار سیاه شماره ۱۱۱ - آن چیست بر آن طبق همی تابد؟ شماره ۱۱۲ - ای دل، سزایش بری شماره ۱۱۳ - بیار آن می که پنداری روان یاقوت نابستی شماره ۱۱۴ - جعد همچون نورد آب بباد شماره ۱۱۵ - این جهان را نگر به چشم خرد شماره ۱۱۶ - مار را، هر چند بهتر پروری شمارهٔ ۱۱۷ - ای آن که غمگنی شمارهٔ ۱۱۸ - گل بهاری! بت تتاری! شماره ۱۱۹ - ای غافل از شمار! چه پنداری؟ شمارهٔ ۱۲۰ - کاندر جهان به کس مگرو جز به فاطمی شمارهٔ ۱۲۱ - بوی جوی مولیان آید همی شماره ۱۲۲ - آن که نماند به هیچ خلق خدای است شماره ۱۲۳ - مرا ز منصب تحقیق انبیاست نصیب شماره ۱۲۴ - کسی را چو من دوستگان می چه باید؟ شماره ۱۲۵ - آی دریغا! که خردمند را شماره ۱۲۶ - بی قیمت است شکر از آن دو لبان اوی شماره ۱۲۷ - ای بر همه میران جهان یافته شاهی شماره ۱۲۸ - دل تنگ مدار، ای ملک، از کار خدایی شماره ۱۲۹ - چمن عقل را خزانی اگر