غزل ۴۲۴ - از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای

از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای
آرام جان و مونس قلب رمیده‌ای ۱

از دامن تو دست ندارند عاشقان
پیراهن صبوری ایشان دریده‌ای ۲

از چشم بخت خویش مبادت گزند از آنک
در دلبری به غایت خوبی رسیده‌ای ۳

منعم مکن ز عشق وی ای مفتی زمان
معذور دارمت که تو او را ندیده‌ای ۴

آن سرزنش که کرد تو را دوست حافظا
بیش از گلیم خویش مگر پا کشیده‌ای ۵