غزل ۴۴۱ - چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی

چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی
که حال ما نه چنین بودی ار چنان بودی ۱

بگفتمی که چه ارزد نسیم طره دوست
گرم به هر سر مویی هزار جان بودی ۲

برات خوشدلی ما چه کم شدی یا رب
گرش نشان امان از بد زمان بودی ۳

گرم زمانه سرافراز داشتی و عزیز
سریر عزتم آن خاک آستان بودی ۴

ز پرده کاش برون آمدی چو قطره اشک
که بر دو دیده ما حکم او روان بودی ۵

اگر نه دایره عشق راه بربستی
چو نقطه حافظ سرگشته در میان بودی ۶