غزل ۴۴۹ - ای که مهجوری عشاق روا می‌داری

ای که مهجوری عشاق روا می‌داری
عاشقان را ز بر خویش جدا می‌داری ۱

تشنه بادیه را هم به زلالی دریاب
به امیدی که در این ره به خدا می‌داری ۲

دل ببردی و بحل کردمت ای جان لیکن
به از این دار نگاهش که مرا می‌داری ۳

ساغر ما که حریفان دگر می‌نوشند
ما تحمل نکنیم ار تو روا می‌داری ۴

ای مگس حضرت سیمرغ نه جولانگه توست
عرض خود می‌بری و زحمت ما می‌داری ۵

تو به تقصیر خود افتادی از این در محروم
از که می‌نالی و فریاد چرا می‌داری ۶

حافظ از پادشهان پایه به خدمت طلبند
سعی نابرده چه امید عطا می‌داری ۷