غزل ۴۶۱ - کتبت قصة شوقی و مدمعی باکی

کتبت قصة شوقی و مدمعی باکی
بیا که بی تو به جان آمدم ز غمناکی ۱

بسا که گفته‌ام از شوق با دو دیده خود
ایا منازل سلمی فاین سلماک ۲

عجیب واقعه‌ای و غریب حادثه‌ای
انا اصطبرت قتیلا و قاتلی شاکی ۳

که را رسد که کند عیب دامن پاکت
که همچو قطره که بر برگ گل چکد پاکی ۴

ز خاک پای تو داد آب روی لاله و گل
چو کلک صنع رقم زد به آبی و خاکی ۵

صبا عبیرفشان گشت ساقیا برخیز
و هات شمسة کرم مطیب زاکی ۶

دع التکاسل تغنم فقد جری مثل
که زاد راهروان چستی است و چالاکی ۷

اثر نماند ز من بی شمایلت آری
اری مآثر محیای من محیاک ۸

ز وصف حسن تو حافظ چگونه نطق زند
که همچو صنع خدایی ورای ادراکی ۹