هوش مصنوعی:
شاعر در این بیتها از عشق و شیفتگی خود به معشوق سخن میگوید. او اشاره میکند که حتی در نماز نیز به یاد ابروی معشوق است و صورتش در محراب نماز، یادآور چهرهٔ معشوق است. همچنین، از سوختن در آفتاب رخسار معشوق میگوید و التماس میکند که معشوق با لب خود، جرعهای آب به او ببخشد.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عاشقانه و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، ممکن است برخی از استعارهها و تشبیههای بهکاررفته برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۶۲ - مرا ز ابروی تو شبهه میرود به نماز
مرا ز ابروی تو شبهه میرود به نماز
که سجده میکنم و صورتست در محراب
مرا که سوخته گشتم ز آفتاب رخت
از آن لب اربتوانی به شربتی دریاب
که سجده میکنم و صورتست در محراب
مرا که سوخته گشتم ز آفتاب رخت
از آن لب اربتوانی به شربتی دریاب
۴۵۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۶۱ - منم و قامت آن لب بر وای خواجه مؤذن
گوهر بعدی:غزل ۶۳ - زلف تو کژ پیچ پیچ هرسر موی کژت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
