غزل ۱ - چو خاک بر سر راه امید منتظرم غزل ۲ - رخ برفروز و زلف مسلسل گره بزن غزل ۳ - بشکفت گل در بوستان آن غنچهٔ خندان کجا؟ غزل ۴ - چو در چمن روی از خنده لب مبند آنجا غزل ۵ - دلم در عاشقی آواره شد آواره تر بادا غزل ۶ - قدری بخند و ازرخ قمری نمای ما را! غزل ۷ - گر در شراب عشقم از تیغ میزنی حد غزل ۸ - چه اقبالست این یارب که دولت داده‌ای ما را غزل ۹ - گذشت آرزو از حد بپای بوس تو ما را غزل ۱۰ - رفت آنکه چشم راحت خوش می‌غنود ما را غزل ۱۱ - رفتند رفیقان دل صد پاره ببردند غزل ۱۲ - دیوانه میکنی دل و جان خراب را غزل ۱۳ - از پی نقل مجلست هست بر آتشم جگر غزل ۱۴ - یارب که داد آینه آن بت پرست را غزل ۱۵ - شفاعت آمدم ای دوست دیدهٔ خود را غزل ۱۶ - پیر شدی گوژ پشت دل بکش از دست نفس غزل ۱۷ - من به هوس همی خورم ناوک سینه دوز را غزل ۱۸ - برقع برافکن ای پری حسن بلاانگیز را غزل ۱۹ - آورده‌ام شفیع دل زار خویش را غزل ۲۰ - ای باد برقع برفکن آن روی آتش‌ناک را غزل ۲۱ - هر طرفی و قصه‌ای ورچه که پوشم آستین غزل ۲۲ - دوش زیاد رخت اشک جگر سوز من غزل ۲۳ - بس بود این که سوی خود راه دهی نسیم را غزل ۲۴ - برو ای باد و پیش دیگران ده جلوه بستان را غزل ۲۵ - از درونم نمیروی بیرون غزل ۲۶ - مهر بگشای لعل میگون را غزل ۲۷ - بهار پرده بر انداخت روی نیکو را غزل ۲۸ - سری دارم که سامان نیست او را غزل ۲۹ - ای صبا بوسه زن ز من در او را غزل ۳۰ - جانا به پرسش یاد کن رو زی من گم بوده را غزل ۳۱ - سوختهٔ رخت اگر سوی چمن گذر کند غزل ۳۲ - جان ز نظاره خراب و ناز او ز اندازه بیش غزل ۳۳ - بس که خوشدل با غم شبهای در خویش را غزل ۳۴ - رخ بنما برمراد ارنه به خون منی غزل ۳۵ - جان برلب است عاشق بخت آزمای را غزل ۳۶ - مخز به نیم جو آن صحبتی که باغرض است غزل ۳۷ - برسرکوی تو فریاد که از راه وفا غزل ۳۸ - که ره نمود ندانم قبای تنگ تو را غزل ۳۹ - دلبرا عمریست تا من دوست می‌دارم ترا غزل ۴۰ - تا نظر سوی دو چشم تست یاران ترا غزل ۴۱ - خبرت هست ؟ که از خویش خبر نیست مرا غزل ۴۲ - نازنینا زین هوس مردم که خلق غزل ۴۳ - وقتی اندر سر کویی گذری بود مرا غزل ۴۴ - گم شدم در سر آن کوی مجویید مرا غزل ۴۵ - دی غمزهٔ تو کرد اشارت به سوی لب غزل ۴۶ - سیم خیال تو بس با قمر چکار مرا؟ غزل ۴۷ - رسید باد صبا تازه کرد جان مرا غزل ۴۸ - گر چه بربود عقل و دین مرا غزل ۴۹ - ترسم از بوی دل سوخته ناخوش گردد غزل ۵۰ - دی خرامان در چمن ناگه گذشتی لاله گفت غزل ۵۱ - ای طبیب از ما گذر درمان درد مام جوی غزل ۵۲ - بتا نامسلمانیی میکنی غزل ۵۳ - بسی شب با مهی بودم کجا شد آن همه شبها غزل ۵۴ - من و پیچاک زلف آن بت و بیداری شبها غزل ۵۵ - زین سان که بکشتی بشکر خنده جهانی غزل ۵۶ - دل که ز دعوای صبر لاف همی زد کنون غزل ۵۷ - روز عید ست به من ده می نابی چو گلاب غزل ۵۸ - هست ما را نازنین می پرست غزل ۵۹ - تاب زلفت سر به سر آلودهٔ خون من است غزل ۶۰ - تا گل از شرم رویت آب شود غزل ۶۱ - منم و قامت آن لب بر وای خواجه مؤذن غزل ۶۲ - مرا ز ابروی تو شبهه می‌رود به نماز غزل ۶۳ - زلف تو کژ پیچ پیچ هرسر موی کژت غزل ۶۴ - با خیال زلف و رویت چشم من غزل ۶۵ - زهی نموده از آن زلف و خال و عارض خواب غزل ۶۶ - بلای مردم اهل نظر بود چشمش غزل ۶۷ - نرگس همه تن گل شد و در چشم تو افتاد غزل ۶۸ - تمنای دلم کردی و دادم غزل ۶۹ - هست سر بردوش من باری و باری می کشم غزل ۷۰ - صد دوست بیش کشت منش نیز دوستم غزل ۷۱ - چه کرد پیش رخت گل که گل فروش او را غزل ۷۲ - جراحت جگر خستگان چه می پرسی؟ غزل ۷۳ - دل رقیب نسوزد ز آه من چه کنم غزل ۷۴ - عشق آمد و گرد فتنه بر جایم ریخت غزل ۷۵ - صفتی است آب حیوان ز دهان نو شخندت غزل ۷۶ - ای ابر گه گاهی بگو آن چشمهٔ خورشید را غزل ۷۷ - ما را چه غم امروز که معشوقه به کام است غزل ۷۸ - نسیما آن گل شبگیر چون است؟ غزل ۷۹ - بیا کز رفتنت جانم خراب است غزل ۸۰ - ندارد چشمهٔ خورشید آبی غزل ۸۱ - آنجاست دل من و هم آنجاست غزل ۸۲ - شربت و صلت نجویم کار من خون خوردنست غزل ۸۳ - کشتهٔ تیغ جفایت دل درویش من است غزل ۸۴ - نه مرا خواب به چشم و نه مرا دل دردست غزل ۸۵ - نرگس مست تو خواب آلودست غزل ۸۶ - ای شوخ تا تو در دل من جای کرده‌ای غزل ۸۷ - چه نقش بندی از اندیشه‌ای که بی عشق است غزل ۸۸ - بلای خفته سر برداشت از خواب غزل ۸۹ - جعد مرغولت که در هربند او صد حلقه است غزل ۹۰ - درین غم که مبادا گره به تار بود غزل ۹۱ - جان ببردی خوش هنوز نه ای غزل ۹۲ - تلخی نشنیدم از لبت هیچ غزل ۹۳ - در شب هجر که از روز قیامت بتر است غزل ۹۴ - سر اندازیم به که رانی ز در غزل ۹۵ - مرا داغ تو بر جان یادگار است غزل ۹۶ - هر کرا کن مکن و هوش و خرد در کار است غزل ۹۷ - شاخ گل از نسیم جلوه گر است غزل ۹۸ - نظری کن کزان دو چشم سیاه غزل ۹۹ - به تشنگی بیابان عشق شد معلوم غزل ۱۰۰ - عاشق سوخته دل زنده به جان دگر است غزل ۱۰۱ - پندم مده که نشنوم ای نیک‌خواه از انک غزل ۱۰۲ - گر چه بدمستی است عیب حریف غزل ۱۰۳ - باغمت شادی جهان هوس است غزل ۱۰۴ - گر چه خفتن خوش بود با یار در شبهای وصل غزل ۱۰۵ - می‌گدازد لبت از بوسه زدن غزل ۱۰۶ - گرفته در بر اندام تو سیم است غزل ۱۰۷ - تن پاکت که زیر پیرهن است غزل ۱۰۸ - در شهر چو تو فتنه و مردم کش و بیداد غزل ۱۰۹ - به سرو باغ که بیند کنون که در هرباغ غزل ۱۱۰ - گفته‌ای ترک تو نخواهم گفت غزل ۱۱۱ - خبری ده به من ای باد که جانان چون است؟ غزل ۱۱۲ - این جفا کاریت نو به نو است غزل ۱۱۳ - کسی که حاصل فردا شناخت بر امروز غزل ۱۱۴ - در چمن جان من سرو خرامان یکی است غزل ۱۱۵ - هر مژه از غمزهٔ خون ریز تو ناوک زنی است غزل ۱۱۶ - چشمم ار بی‌تو جهان بیند بگیرش عیب ازانک غزل ۱۱۷ - ای دل غمین مباش که جانان رسیدنی است غزل ۱۱۸ - لحظه‌ای با بنده بنشین کاینقدر غزل ۱۱۹ - ای نسیم صبح‌دم یارم کجاست؟ غزل ۱۲۰ - هر کس آنجا که می و شاهد و گلشن آنجاست غزل ۱۲۱ - صبر و دل و نام و ننگ ما بود غزل ۱۲۲ - پامال گشت در رهٔ ما خسرو ودیت غزل ۱۲۳ - گل ز رخسارهٔ تو بی آبست غزل ۱۲۴ - ما و مجنون در ازل نوشیده‌ایم از یک شراب غزل ۱۲۵ - جانم فدای زلف تو آندم که پرسمت غزل ۱۲۶ - جانها به باد داد که دایم شکسته باد غزل ۱۲۷ - سرو بستان ملاحت قامت رعنای تست غزل ۱۲۸ - ما جان فدای خنجر تسلیم کرده‌ایم غزل ۱۲۹ - دل من به جانانی آویختست غزل ۱۳۰ - زلف تو سیه چرا است ؟ ما ناک غزل ۱۳۱ - زلفت سرو پا شکسته زان است غزل ۱۳۲ - تا باد برد بوی تو در باغ پیش سرو غزل ۱۳۳ - به می سوگند خوردم جرعه‌ای بخش غزل ۱۳۴ - گواهی میده ای شب زا ریم را غزل ۱۳۵ - دل ندارم غم جانان زچه بتوانم خورد غزل ۱۳۶ - بی رخت از پا فتادم بی‌لبت رفتم ز دست غزل ۱۳۷ - هر شب من و از گریه سر کوی تو شستن غزل ۱۳۸ - نرخ کردی به بوسه‌ای جانی غزل ۱۳۹ - درد دلم را طبیب چاره ندانست غزل ۱۴۰ - خون من در گردنم کامروز دیدم روی او غزل ۱۴۱ - آنکه دلم شیفتهٔ روی اوست غزل ۱۴۲ - عمر به پایان رسید در هوس روی دوست غزل ۱۴۳ - یکایک تلخی دوران چشیدم غزل ۱۴۴ - تاراج گشت ملک دل از جور نیکوان غزل ۱۴۵ - بیدار شو دلا که جهان جای خواب نیست غزل ۱۴۶ - عطار گو ببند دکان را که من ز دوست غزل ۱۴۷ - بوسه به قیمت دهد جان ببرد رایگان غزل ۱۴۸ - روی نیکوی تو ز مه کم نیست غزل ۱۴۹ - هزار سال ترا بینم و نگردم سیر غزل ۱۵۰ - مشنو سخن عاشقی از هرزه زبانان غزل ۱۵۱ - شب دوشینه جان سویش چنان رفت غزل ۱۵۲ - بیش رفتارت بیاید راه کبکم در نظر غزل ۱۵۳ - سرو را با قد تو هستی نیست غزل ۱۵۴ - بیا بیا که مرا طاقت جدایی نیست غزل ۱۵۵ - تقدیر که یک چند مرا از تو جدا داشت غزل ۱۵۶ - امشب شب من نور ز مهتاب دگر داشت غزل ۱۵۷ - سوزش سینهٔ من دید و کنارم نگرفت غزل ۱۵۸ - چون بگیتی هر چه می‌آید روان خواهد گذشت غزل ۱۵۹ - با غمش خو کردم امشب گرچه در زاری گذشت غزل ۱۶۰ - مهی گذشت که آن مه به سوی ما نگذشت غزل ۱۶۱ - سرآن قامت چون سرو روان خواهم گشت غزل ۱۶۲ - درین هوس که ببیند به خواب چشم ترا غزل ۱۶۳ - هر صبر و سلام که دل سوخته را بود غزل ۱۶۴ - بی شاهد رعنا به تماشا نتوان رفت غزل ۱۶۵ - مرگ فرهاد نه آن بود و هلاک شیرین غزل ۱۶۶ - برگ زیرآمد و برگ گل و گلزار برفت غزل ۱۶۷ - برگ ریز آمد و برگ گل و گلزار برفت غزل ۱۶۸ - من به نقد امروز با وصل بتانم در بهشت غزل ۱۶۹ - شوق توأم باز گریبان گرفت غزل ۱۷۰ - ساقی بیار می که چنان سوخت دل ز عشق غزل ۱۷۱ - مشکلست آزاد بودن دل که با دلبر نشست غزل ۱۷۲ - هست صحرا چون کف دست و بر او لاله چو جام غزل ۱۷۳ - خصم بسی طعنه زد دوست بسی پند داد غزل ۱۷۴ - ستمی کز تو کشد مرد ستم نتوان گفت غزل ۱۷۵ - تر کن من دی سخن به ره می گفت غزل ۱۷۶ - ای بر سر خوبان جهان سر چشمت غزل ۱۷۷ - پیش تو بگو کای بت سوزنده چو هندویم غزل ۱۷۸ - در نیک کوش کت بد و نیک اربه طینتست غزل ۱۷۹ - ساقی بیا که موسم عیشست و موی غزل ۱۸۰ - دل بازبهوش آمد جانان که می‌آید؟ غزل ۱۸۱ - کار حسن تو رسیدست به جایی که سزد غزل ۱۸۲ - نارسته می توان دید از زیر پوست خطت غزل ۱۸۳ - ای درج لعل دوست مگر خاتم جمی غزل ۱۸۴ - کسی تلخی من داند که بیند خندهٔ شیرین غزل ۱۸۵ - تغافل کردنت بی‌فتنه‌ای نیست غزل ۱۸۶ - ای که بر کندی دل از پیمان یاران قدیم غزل ۱۸۷ - ای که عمر از پی‌سودای تو دادیم بباد غزل ۱۸۸ - گفتم چگونه می کشی و زنده می‌کنی غزل ۱۸۹ - چوکارهای جهانست جمله بی بنیاد غزل ۱۹۰ - باز گل می آید دل در بلا خواهد فتاد غزل ۱۹۱ - گر نیندیشد رقیب او بلای عاشقان غزل ۱۹۲ - ژاله از نرگس فرو بارید و گل را آب داد غزل ۱۹۳ - من چون زیم که هیچ گه آن نوبهار حسن غزل ۱۹۴ - ایزد که به زلفت شکن و تاب نهاد غزل ۱۹۵ - چون خاک گردم درره وصلت همین بس باشدم غزل ۱۹۶ - ز گریه زیر دیوار تو هم غمناک و هم شادم غزل ۱۹۷ - در عرصهٔ بستان جهان سرو قباپوش غزل ۱۹۸ - سخن همان قدری گو که من توانم زیست غزل ۱۹۹ - دل نیست که در روی غم دلدار نگنجد غزل ۲۰۰ - مرا گویی که دل بر یار دیگر به نهم لیکن غزل ۲۰۱ - سر زلفت مترس بر باد خواهد داد میدانم غزل ۲۰۲ - هنوزت ناز گرد چشم خواب آلود می‌گردد غزل ۲۰۳ - خوش آن ساعت که از وی بوسه خواهم غزل ۲۰۴ - تو خود بوسه دهی جان ولی نیارد گفت غزل ۲۰۵ - بتم چو روی سوی خانهٔ کتاب آرد غزل ۲۰۶ - بت نو رسیدهٔ من هوس شکار دارد غزل ۲۰۷ - در زلف بتان پیچ ای دل غزل ۲۰۸ - تو خفته می‌گذری ماهروی مهد نشین غزل ۲۰۹ - جان تشنگی از شربت عناب تو دارد غزل ۲۱۰ - خالیست به کنج لب خون خوار رهٔ او وای غزل ۲۱۱ - مرا چون می کشی جانا شفاعت می‌کند جانم غزل ۲۱۲ - فلک با کس دل یکتا ندارد غزل ۲۱۳ - با ما سخن سمن مگویید غزل ۲۱۴ - مهمی گذشت که چشمم خبر زخواب ندارد غزل ۲۱۵ - نه عقل ماند و نه دانش نه صبر ماند و نه طاقت گزیدهٔ غزل ۲۱۶ - غزلی که درپایان تصنیف قران السعدین سروده است غزل ۲۱۷ - چشمم که بود خانهٔ خیل خیال تو غزل ۲۱۸ - یاری دل ما به رایگان برد غزل ۲۱۹ - کی درد ناکتر بود از حسرت فراق غزل ۲۲۰ - لب لعلت به لطافت گرو از جان ببرد غزل ۲۲۱ - سر زلف کاید همی برلبش غزل ۲۲۲ - گر کنی یاری و گر آزار بر من بگذرد غزل ۲۲۳ - زاهد از صومعه زنهار که بیرون نروی غزل ۲۲۴ - در خواب نبینید رخ آرام دگر بار غزل ۲۲۵ - شب ! وفتاد و غمت باز کار خواهد کرد غزل ۲۲۶ - دارد اندر دل غباری گریه وقت تست هان غزل ۲۲۷ - دل ز تو بی‌غم نتوانیم کرد غزل ۲۲۸ - باز بوی گل مرا دیوانه کرد غزل ۲۲۹ - دی دلبر من که سر فرازی می‌کرد غزل ۲۳۰ - باد آمد و زان سرو خرامان خبرآورد غزل ۲۳۱ - باد بازآمد و بوی گل وریحان آورد غزل ۲۳۲ - اگر نه جان عزیزی چرا دمی بی‌تو غزل ۲۳۳ - دل دعوی صبا بری همی کرد غزل ۲۳۴ - ای اجل آن قدری صبر کن امروز که من غزل ۲۳۵ - چون عاشق صادق شدی ایمن منشین زانک غزل ۲۳۶ - بدینسان کز تب هجران تنم در زیر پیراهن غزل ۲۳۷ - نگارا از من مسکین چه خیزد غزل ۲۳۸ - سرو در باغ اگر هم‌چو تو موزون خیزد غزل ۲۳۹ - کجاست ساقی بیدار بخت و خواب آلود غزل ۲۴۰ - بر پنج روز نیکویی چندین مناز و بد مکن غزل ۲۴۱ - خرم آن لحظه که مشتاق به یاری برسد غزل ۲۴۲ - آتش همگی گلست و ریحان غزل ۲۴۳ - گویند بگسلد چو به غایت رسید عشق غزل ۲۴۴ - خطی که بر سمن آن گل عذار بنویسد غزل ۲۴۵ - از آن محراب ابرو یاد کردم غزل ۲۴۶ - از یاد تو دل جدا نخواهد شد غزل ۲۴۷ - بر ما فتد ار تا بی زان رخ چه شوی رنجه غزل ۲۴۸ - سخن می گفتم از لبهایش در کام زبان گم شد غزل ۲۴۹ - الا ای باد شبگیری به گلبرگ بنا گوشش غزل ۲۵۰ - گرنه زنجیر دل از طرهٔ خوبان کردند غزل ۲۵۱ - دیشبش گفتم فلانی! زیرلب گفتا که «مرگ»! غزل ۲۵۲ - ز هجرش بس که در خود گم شدم آگاهیم نبود غزل ۲۵۳ - شوم فدای جمالی که گر هزاران سال غزل ۲۵۴ - دانم ای دوست که در خانه شرابت باشد غزل ۲۵۵ - دلی کز نیکوان دردی ندارد غزل ۲۵۶ - بتا تو سنگ دلی کی دلم نگه داری غزل ۲۵۷ - ترک عاشق کش من ترک جفا خوش باشد غزل ۲۵۸ - بلایی گشت حسنت بر زمین و هم‌چو تو ماهی غزل ۲۵۹ - بیفشان جرعه‌ای ساقی گرائی بر سرم روزی غزل ۲۶۰ - اگر به تربتم آیی هزار سال پس از من غزل ۲۶۱ - درشهر فتنه‌ای شد می‌دانم از که باشد غزل ۲۶۲ - گفتی که سرت خاک کنم بر سر این کو غزل ۲۶۳ - وی باد صبحگاهی کافاق می‌نوردی غزل ۲۶۴ - وفا در نیکوان چندان نباشد غزل ۲۶۵ - لبت را جان نخوانم حاش لله غزل ۲۶۶ - در مجلس وصالت دریا کشند مستان غزل ۲۶۷ - چو سنگ نازنینان گل بود برروی مشتاقان غزل ۲۶۸ - چند تن در مسجد و دل گرد کوی شاهدان غزل ۲۶۹ - شمشیر کین باز آن صنم برقصه دلها می کشد غزل ۲۷۰ - می کشد از چشم و خوشتر آنکه می‌گوید که خلق غزل ۲۷۱ - دلم برون شد از غمت غمت زدل برون نشد غزل ۲۷۲ - عقل وارون زتمنای تو معنی میکرد غزل ۲۷۳ - ساربان خیمه به صحرا زدوانیم عجب است غزل ۲۷۴ - ای آنکه ز دردت خبری نیست مکن عیب غزل ۲۷۵ - سیلاب سرشک هجران توأم دوش غزل ۲۷۶ - ره ده ای دیده و خار مژه را یک سو کن غزل ۲۷۷ - خرد و صبر سر خویش گرفتند و شدند غزل ۲۷۸ - که می آید چنین یارب مگر مه بر زمین آمد غزل ۲۷۹ - خبرم رسید امشب که نگار خواهی آمد غزل ۲۸۰ - صبا آمد ولی دل باز نامد غزل ۲۸۱ - دل من چرا چو غنچه نشو دریده صد جا غزل ۲۸۲ - ای زلف تو دام دل دانا و خردمند غزل ۲۸۳ - ز اهل عقل نپسندد خردمند غزل ۲۸۴ - مرهم از لبهات می‌جویم بدین جان فگار غزل ۲۸۵ - آنانکه عاشقان ترا طعنه می‌زنند غزل ۲۸۶ - کسی که دل زخم زلف او برون آرد غزل ۲۸۷ - گل سیرآب من در باغ بشکفت غزل ۲۸۸ - مکن عیب ار بنالد جان چو نقد تن همه بردی غزل ۲۸۹ - ناز کم کن که نکویی به کسی دیر نماند غزل ۲۹۰ - گوش من از پی نام تو به هر کوی بماند غزل ۲۹۱ - آسان شود این مشکل درویش تو امشب غزل ۲۹۲ - عاقبت را بر زمین گردی نماند غزل ۲۹۳ - ز چشم کافرت کز غمزه لشکر میکشد هر سو غزل ۲۹۴ - ز گریه من نتوانم نوشت نامه به دوست غزل ۲۹۵ - مبصران که مزاج جهان شناخته‌اند غزل ۲۹۶ - شهسوارانی که فتح قلعهٔ دین کرده‌اند غزل ۲۹۷ - یک دل به سر کوی تو آباد نیابند غزل ۲۹۸ - گر خاک وجودم زپس مرگ ببیزند غزل ۲۹۹ - تا تو از خانه برون آیی هردم چاک است غزل ۳۰۰ - لب از تو وز شکر پیمانه‌ای چند غزل ۳۰۱ - بتان که دست نمودند خلق را در خون غزل ۳۰۲ - آن کسان کز بر آن روی بدم می گویند غزل ۳۰۳ - جوان و پیر که در بند مال و فرزندند غزل ۳۰۴ - دیت از خوبرویان جست باید غزل ۳۰۵ - چون تویی از نسل آدم گشت پیدا نیست عیب غزل ۳۰۶ - خواهم هزار جان زخدا تا کنم نثار غزل ۳۰۷ - خضر پیش لبت به آب حیات غزل ۳۰۸ - من نشنیدم که خط برآب نویسند غزل ۳۰۹ - جماعتی که ز هم صحبتان جدا باشند غزل ۳۱۰ - او پرده بر گرفت بگویید باد را غزل ۳۱۱ - مکن از گریه مرا منع که دل سوخته را غزل ۳۱۲ - چند گویید ای مسلمانان که حال خود بگوی ؟ غزل ۳۱۳ - خوبان گمان مبرکه زاولاد آدمند غزل ۳۱۴ - باده کش دوزخیان بهتر ازین متقیان غزل ۳۱۵ - دل‌بران مهرنمایند و وفا نیز کنند غزل ۳۱۶ - خشخاش که آرایش حلواش کنند غزل ۳۱۷ - خوش است دولت آنم که جان به جان پیوست غزل ۳۱۸ - من بیچاره را کشته است خوش خوش غزل ۳۱۹ - حسن تو هم به کودکی افت شهر گشت اگر غزل ۳۲۰ - سوز دلم بدید و ز دیده نمی نریخت غزل ۳۲۱ - از کجا مست آمدی ای مه که غارت شد نماز غزل ۳۲۲ - برفت آن دل که با صبر آشنا بود غزل ۳۲۳ - عنبر چسان نسبت کنم با زلف تو کز زلف تو غزل ۳۲۴ - برلبش بود اعتماد من مگر جان بخشد او غزل ۳۲۵ - حسن اخلاق از خردمندان توان کردن طلب غزل ۳۲۶ - من به گرمای قیامت خون خورم بر یاد دوست غزل ۳۲۷ - نگار من عمل زلف خود مرا فرمای غزل ۳۲۸ - ازاشتیاق تو ار رنج نیست خواهم شد غزل ۳۲۹ - آرام جانم میرود، جان را صبوری چون بود غزل ۳۳۰ - ترکی و خوب روی کسی کاینچنین بود غزل ۳۳۱ - چون لبت را به گاز پاره کنم غزل ۳۳۲ - بیا ای جهان بر سر من بگرد غزل ۳۳۳ - نرگست مست رسید و به هوش خویش نبود غزل ۳۳۴ - مردن از دوستی ای دوست ز هندو آموز غزل ۳۳۵ - دو بوسم لطف کردی و شدم هم در یکی بیهش غزل ۳۳۶ - کجات بینم و بر بام تو چگونه برایم غزل ۳۳۷ - به بازی مزن تیغ بر جان من غزل ۳۳۸ - خطت کز لبانت برآورد سر غزل ۳۳۹ - دل باز سوی آن بت خو چه می‌دود غزل ۳۴۰ - بازآن سوار مست به نخجیر می‌رود غزل ۳۴۱ - شد جهان زنده به بوی گل ولی من چون زیم غزل ۳۴۲ - عمری در آرزوی تو رفتست و می‌رود غزل ۳۴۳ - بیداریم بکشت وه ای ساربان خموش غزل ۳۴۴ - گل و شکوفه همه هست و یار نیست چه سود غزل ۳۴۵ - هست روشن به رخت دیده اگر خاک رهت غزل ۳۴۶ - خون ریز گشت مردم چشمت چو ساقیی غزل ۳۴۷ - گر سر زلف تو از باد پریشان نشود غزل ۳۴۸ - لعل شیرینی چو خندان می‌شود غزل ۳۴۹ - جانها که گرفتار لبت گشت چه دانی ؟ غزل ۳۵۰ - دل در هوایت ای بت عیار جان دهد غزل ۳۵۱ - یک لحظه‌ای مقصود من بشنو زیان و سود من غزل ۳۵۲ - خونابه می‌خورم ز غم و گریه می کنم غزل ۳۵۳ - ز تند باد جگرها مرا درونه بلرزد غزل ۳۵۴ - باد مشک ازسر زلفش بوزید ای بلبل غزل ۳۵۵ - آمدی باز و به نظاره برون آمد دل غزل ۳۵۶ - من امروز از طریق اشک خون آلود خود دیدم غزل ۳۵۷ - بهار بی رخ گلرنگ و چه کار آید غزل ۳۵۸ - مه بر ناید برابر تو غزل ۳۵۹ - در کین گشاد چشمت به خیال خود بگو تا غزل ۳۶۰ - دل من ز زلف و رویت شد اسیر و چون نگردد غزل ۳۶۱ - رفت و باز آمدنش تا به قیامت نبود غزل ۳۶۲ - از آن مهتاب جان افروز کانشب بود مهمانم غزل ۳۶۳ - به سازی سوی من به شوخی دل زمن بستد غزل ۳۶۴ - ندانم تا چه بادست این که ازگلزار می‌آید؟ غزل ۳۶۵ - زمستان می رود ایام شادی پیش می‌آید غزل ۳۶۶ - دل خود چه متاعی است که از ما طلبد دوست غزل ۳۶۷ - ز بهر دیدن هندستان زلف تو هر شب غزل ۳۶۸ - جان کنم پیش و جهان هم اگرم دست دهد غزل ۳۶۹ - هنگام گلست باده باید غزل ۳۷۰ - به منزلی که گذشتی ز آب دیده‌ام ای جان غزل ۳۷۱ - تن نازک کجا تاب خرابیهای عشق آرد غزل ۳۷۲ - یارب که می خوش دلیت باد گوارا غزل ۳۷۳ - سنگی که از آسمان بیفتد غزل ۳۷۴ - دهند پند که بازآ من آن مجال ندارم غزل ۳۷۵ - باد بویش به بوستان آورد غزل ۳۷۶ - پیش محراب دو ابروش که طاقست به حسن غزل ۳۷۷ - دوش دل در کوی او گم کرده‌ام غزل ۳۷۸ - باز آی تا به بوسه فشانم به پای تو غزل ۳۷۹ - دل ستد از من بیمار و به پرسش نامد غزل ۳۸۰ - بالا کشید زلف و دلم کی به من رسد غزل ۳۸۱ - ای همرهان که اگه از آن رفتهٔ منید غزل ۳۸۲ - باد آمد و بویی ز نگارم نرسانید غزل ۳۸۳ - بیداد غم از دلم بگوید غزل ۳۸۴ - با یار ز من خبر بگویید غزل ۳۸۵ - صبوری با غمش می گفت در دل غزل ۳۸۶ - همه بر دیگران قسمت مکن غم غزل ۳۸۷ - گر ز در ماندگی عشق ترا دردی هست غزل ۳۸۸ - خوش بود بادهٔ گلرنگ در ایام بهار غزل ۳۸۹ - ای باد صبح‌دم خبر آشنا بیار غزل ۳۹۰ - چون در شکار برسرآهو گذر کنی غزل ۳۹۱ - جان من از صبر می پرسی دل ما را مپرس غزل ۳۹۲ - بهانه می طلبند اهل دل که جان بدهند غزل ۳۹۳ - دل آسوده دگر حال پریشان دگر است غزل ۳۹۴ - خفته بهشت نرگست ور بگشاییش دمی غزل ۳۹۵ - در چشمهٔ خورشید اگر آبی ندیدستی گهی غزل ۳۹۶ - ای شمع رخ تو مطلع نور غزل ۳۹۷ - ای لعل لبت چو بر شکر شیر غزل ۳۹۸ - پرسی که چگونه‌ای ؟ چگویم ؟ غزل ۳۹۹ - از ما چه احتراز نمودی که در جهان غزل ۴۰۰ - تن پیر گشت و آرزوی دل جوان هنوز غزل ۴۰۱ - دل ز تن بردی و در جانی هنوز غزل ۴۰۲ - مست من چون باده نوشی جرعه برمن بریز غزل ۴۰۳ - سر پا بوس تو تنها نه دل راست غزل ۴۰۴ - به راه کعبه که از هر طرف کمین گاهی است غزل ۴۰۵ - رو ای صبا و ز بهر مسافران فراق غزل ۴۰۶ - گویم ببخش جان من او گویدم که نه غزل ۴۰۷ - کرشمه‌های سر زلف در بنا گوشش غزل ۴۰۸ - گر مرا با بخت کاری نیست گو هرگز مباش غزل ۴۰۹ - خوانمش در جان و گوید خانهٔ من نیست این غزل ۴۱۰ - باغ روجانا که نرگس در هوای روی تست غزل ۴۱۱ - دل من رفت نتوان یافت بازش غزل ۴۱۲ - مکن ضایع طبیبا مرهم خویش غزل ۴۱۳ - رفت دل نیست روشنم حالش غزل ۴۱۴ - آنکه از جان دو ستر میدارمش غزل ۴۱۵ - گر ای نسیم ترا ره دهند درحرمش غزل ۴۱۶ - ستمگری که دلم شاد نیست جز به غمش غزل ۴۱۷ - نام سرچشمهٔ حیوان چه بری با دهنش غزل ۴۱۸ - قبا و پیرهن او که می‌رسد به تنش غزل ۴۱۹ - دل رفت و روزها شد کز وی خبر نیاید غزل ۴۲۰ - تعالی‌الله چه دولت داشتم دوش غزل ۴۲۱ - دزدانه در آمد از درم دوش غزل ۴۲۲ - آن سخن گفتن تو هست هنوزم در گوش غزل ۴۲۳ - ابری خوشست و وقت خوش است و هوای خوش غزل ۴۲۴ - هست بازار تو در دلها گرم غزل ۴۲۵ - کی بود آنکه نشینم با تو غزل ۴۲۶ - دل رفت و در زنخدانش آوا ز دادم او را غزل ۴۲۷ - دستم به لب و نظر به رویش غزل ۴۲۸ - با رقیبت نیست کار و خوانیش می‌دانم انی غزل ۴۲۹ - سالها خون خورده‌ام ازبخت بی سامان خویش غزل ۴۳۰ - چندین شبم گذشت به کنج خراب خویش غزل ۴۳۱ - سخت دشوار ست تنها ماندن از دلدار خویش غزل ۴۳۲ - از رخت برآسمان مه شد خجل غزل ۴۳۳ - مرا کاریست مشکل با دلی خویش غزل ۴۳۴ - مطرب از ناله‌ام چنان شد مست غزل ۴۳۵ - کتاب فقه ندانند در مدارس ما غزل ۴۳۶ - دی می‌گذشت و سوی او دلها روان ازهر طرف غزل ۴۳۷ - رسید دوش ندایی از ین بلند رواق غزل ۴۳۸ - من بدان نذرم که گر میرم به سویم بنگری غزل ۴۳۹ - چو از زلفش بدین روز اوفتادم غزل ۴۴۰ - در حریم کعبه روحانیون یعنی که دل غزل ۴۴۱ - بماندم در بلای دل که یارب غزل ۴۴۲ - نگارا صحبت از اغیار بگسل غزل ۴۴۳ - حیف بود که ماه و گل خوانمت از سر هوس غزل ۴۴۴ - تا بخواند آیت عشق از خط مشکین یار غزل ۴۴۵ - ز گلزارت گنه کارم به بویی غزل ۴۴۶ - گفتی دو چشم و دو لبم زینها کدام آید خوشت غزل ۴۴۷ - عذر تقصیر بخواهیم که از خدمت رفت غزل ۴۴۸ - من که پا تابهٔ همت کنم از اطلس چرخ غزل ۴۴۹ - پگه بیامد و همسایه گفت خوابم نیست غزل ۴۵۰ - من که پا تا بهٔ همت کنم از اطلس چرخ غزل ۴۵۱ - بگه بیامد و همسایه گفت خوابم نیست غزل ۴۵۲ - مرا اگر چه که بردست غم فروخته‌ای غزل ۴۵۳ - دل به زلفت سپر دم رفتم غزل ۴۵۴ - تا کی به زبان طاعت و اندر دل جام غزل ۴۵۵ - دی باد صبح بوی تو آورد سوی من غزل ۴۵۶ - دی باد صبح بوی تو آور رسوی من غزل ۴۵۷ - چو نام تو در نامه‌ای دیده‌ام غزل ۴۵۸ - شبی در کوی آن مه روی رفتم غزل ۴۵۹ - تا سوختن عشق ز پروانه به دیدم غزل ۴۶۰ - ترا جان گفتم ای دلبر تو دانی غزل ۴۶۱ - سرشکم گفت در وقتی که می‌غلتید بر رویم غزل ۴۶۲ - دوش می‌رفت وآه می‌کردم غزل ۴۶۳ - روا مدار که از دیدنت شوم محروم غزل ۴۶۴ - بتم ناگه آمد به پیش و ز دستم غزل ۴۶۵ - غمش بود و من گم شدم دردل خود غزل ۴۶۶ - چو غنچه تا، دل بستم ای بهار جوانی غزل ۴۶۷ - چو غنچه تا بتو دل بستم ای بهار جوانی غزل ۴۶۸ - شهید خنجر عشقم به خون دیده آلوده غزل ۴۶۹ - برو جایی که من میدانم ای باد غزل ۴۷۰ - آن مرغ که بود زیرکش نام غزل ۴۷۱ - هوس دارم پس از مردن قد سرو روان یعنی غزل ۴۷۲ - گفتی که تو این بی‌دلی از روی که داری؟ غزل ۴۷۳ - الا ای ساقی فار غدلان می هم بدیشان ره غزل ۴۷۴ - عاشق شدم و محرم اینکار ندارم غزل ۴۷۵ - مرا دل ده که من سنگی ندارم غزل ۴۷۶ - ترک دنیا کنم ار سوی خودم راه دهی غزل ۴۷۷ - ترک دنیا کنم ار سوی خودم راه دهی غزل ۴۷۸ - ذوق خرد نجویم کز غمکشان عشقم غزل ۴۷۹ - ذوق خرد نجویم کز غمکشان عشقم غزل ۴۸۰ - چند گویند که رسوا شدی از دامن چاک غزل ۴۸۱ - چند گویند که رسوا شدی از دامن چاک غزل ۴۸۲ - بلا و غم خریدار آمدند از سوی تو بر من غزل ۴۸۳ - یک زمان پیش من ای جان و جهانم بنشین غزل ۴۸۴ - یکزمان پیش من ای جان و جهانم بنشین غزل ۴۸۵ - من آن ترک طناز را می شناسم غزل ۴۸۶ - گمراه شدم ره سوی جانان ز که پرسم؟ غزل ۴۸۷ - بریاد قامتت چو بگیریم عجب مدار غزل ۴۸۸ - بریاد قامتت چو بگیریم عجب مدار غزل ۴۸۹ - رخی که برکف پای تو سیم تن مالم غزل ۴۹۰ - به جای بود دلم تا نشسته بود آن زلف غزل ۴۹۱ - ز بسکه سینه خراشم چو گل ز دست فراق غزل ۴۹۲ - دردیده چه کار آید این اشک چو بارانم غزل ۴۹۳ - نمی‌داند مه نامهربانم غزل ۴۹۴ - سرو منی و ازدل بستان خودت خوانم غزل ۴۹۵ - نی پای آنکه از سر کویت سفر کنم غزل ۴۹۶ - نی پای آنکه از سرکویت سفر کنم غزل ۴۹۷ - در چار سوی آرزو کاریست با رویت مرا غزل ۴۹۸ - هر شب از شوق جامه پاره کنم غزل ۴۹۹ - بی معرفی سخن مسلسل چکنم غزل ۵۰۰ - آن چه بر من لب تو میکند ای جای من نیز غزل ۵۰۱ - بس که بیرون و درونم همگی دوست گرفت غزل ۵۰۲ - بس که بیرون و درونم همگی دوست گرفت غزل ۵۰۳ - تماشا حیف باشد بی رخ دوست غزل ۵۰۴ - گر خود سخن ز زهره و از ماد بشنوم غزل ۵۰۵ - گر خود سخن ززهره و از ما بشنوم غزل ۵۰۶ - باز آ که شهر بی تو تاریک و تیره باشد غزل ۵۰۷ - ببستی چشم من ز افسون زبان هم غزل ۵۰۸ - باز آ که شهر بی تو تاریک و تیره باشد غزل ۵۰۹ - شبی روشن کن آخر کلبهٔ تاریک من چون من غزل ۵۱۰ - تیغ بر گیر تاز سر برهم غزل ۵۱۱ - شبها که گرد کوی تو گردم به یک قدم غزل ۵۱۲ - شبها که گرد کوی تو گردم به یکقدم غزل ۵۱۳ - گریست دیده بسی خون ز رشک حسرت ازانک غزل ۵۱۴ - ما درین شهر پای بند توایم غزل ۵۱۵ - باده نوشیدن به خلوت لذتی دارد مدام غزل ۵۱۶ - وقتی دل و جان و خردی همره ما بود غزل ۵۱۷ - ای باد سلامی برسانی تو اگر ما غزل ۵۱۸ - امشب سوی دوست راه گیریم غزل ۵۱۹ - گر صبا آرد نسیمی از تو بر خاک رهش غزل ۵۲۰ - صافی مده ای دوست که مادرد کشانیم غزل ۵۲۱ - بگفتندش فلان مرد از غمت گفت غزل ۵۲۲ - کنون که توبه شکستم کدوی می بسرم نه غزل ۵۲۳ - کنون که تو به شکستم کدوی می‌بسرم نه غزل ۵۲۴ - شب من سیه شد از غم مه من کجات جویم غزل ۵۲۵ - بی رقیب آی شبی تا پیشت غزل ۵۲۶ - بی رقیب آی شبی با پیشت غزل ۵۲۷ - ای گل صفت حسنت بر وجه حسن گویم غزل ۵۲۸ - ز عشقت بی‌قرارم با که گویم غزل ۵۲۹ - یارب غم آن سرو خرامان به که گویم ؟ غزل ۵۳۰ - دل بی‌عشق را من دل نگویم غزل ۵۳۱ - گر لب چون انگبینت را به دندان بر کنم غزل ۵۳۲ - باآنکه در شکنجه غم بسته مانده‌ام غزل ۵۳۳ - چو روی او نگرم جن دهم که حیف بود غزل ۵۳۴ - گر توانی بدو رسانیدن غزل ۵۳۵ - خدا را چند سوزم زآتش بی مهری آن مه غزل ۵۳۶ - می‌گریم بر غریبی خویش غزل ۵۳۷ - گفتی که نالهٔ تو به یار تو می‌رسد غزل ۵۳۸ - روی ای صبا و سلامم به دلنواز رسان غزل ۵۳۹ - مردمی جستن زهر نامردمی نامردمی است غزل ۵۴۰ - سبزه همان وگل و صحرا همان غزل ۵۴۱ - زین بس من و جور عشق و تسلیم غزل ۵۴۲ - جانان مده اگر دو جهانت دهند ازانک غزل ۵۴۳ - چه خوش باشد ترا از خواب مستی غزل ۵۴۴ - با چون تو مهی یک شب گر خواب توان کردن غزل ۵۴۵ - دل شکیبا نمی‌توان کردن غزل ۵۴۶ - خوش است آن لب گزیدن گاه شور انگیزی خنده غزل ۵۴۷ - به بند سخت شدن در شکنجه جان دادن غزل ۵۴۸ - داریم با زلفت بتا وقت خوش این قصه را غزل ۵۴۹ - گناهی جز وفاداری من اندر خود نمی‌بینم غزل ۵۵۰ - آخر نگاهی بر حال ما کن غزل ۵۵۱ - ای دل ز وعدهٔ کنج آن شوخ یاد کن غزل ۵۵۲ - ای دل علم به ملک قناعت بلند کن غزل ۵۵۳ - ما نا که بگشاید دلم بندی ز گیسو باز کن غزل ۵۵۴ - جان من از بی‌دلان آخر گهی یادی بکن غزل ۵۵۵ - گفتم که نزد من نشین مگذار زارم اینچنین غزل ۵۵۶ - ببخشای بر نالهٔ عندلیب غزل ۵۵۷ - امشب نهانی روی را برآستانش سوده‌ام غزل ۵۵۸ - امروز باز شکل دگر گشت یار من غزل ۵۵۹ - وصیت میکنم گر بشنود ابرو کمان من غزل ۵۶۰ - گر چه ز خوی نازکت سوخته گشت جان من غزل ۵۶۱ - باز آمد آنکه سوختهٔ اوست ؟ جان من غزل ۵۶۲ - ای بوده در قفای تو دایم دعای من غزل ۵۶۳ - آینه گر روی تست آه دل ای آه دل غزل ۵۶۴ - هر که دید آن صفحه رخسار خواند الحمد و گفت غزل ۵۶۵ - روی زمین را تویی آب حیات غزل ۵۶۶ - با لای تست این پیش من یا سرو بستانیست این غزل ۵۶۷ - بدیدم یک رهش دیوانه گشتم غزل ۵۶۸ - ای ابر نیسانی مزن لاف از درغلتان خود غزل ۵۶۹ - تنگ نبات چون بود؟ لب بگشا که همچنین غزل ۵۷۰ - گل کیست تا به پات رسد یا مرا بکش غزل ۵۷۱ - آن کیست که می آید صد لشکر دل با او غزل ۵۷۲ - امروزدر جانم سخن فردای وصلم در دهن غزل ۵۷۳ - گر نه کمند بلاست بر دل عشاق تو غزل ۵۷۴ - شویم ز گریه روی زمین را که هست حیف گزیدهٔ غزل ۵۷۵ - از غزل های شامل قران السعد ین غزل ۵۷۶ - گفتی که بدین زاری از بهر که می میری غزل ۵۷۷ - روزی که ذره ذره شود استخوان من غزل ۵۷۸ - عاشق و دیوانه‌ام سلسله یار کو غزل ۵۷۹ - به گستاخی حدیث بوسه گفتم غزل ۵۸۰ - چنین شبهای بی‌پایان و من بر بستر اندوه غزل ۵۸۱ - از دوری خود جانا حال دل من بشنو غزل ۵۸۲ - ای آرزوی دل شکسته غزل ۵۸۳ - ماییم رخنه کرده دل از بهر نیکوان غزل ۵۸۴ - چون گشایی دهان شیرین را غزل ۵۸۵ - بر خسرو غمزه‌ای تمامست غزل ۵۸۶ - ای رفته و ترک من بد نام گرفته غزل ۵۸۷ - دل که مرا سوختست آمده در زلف تو غزل ۵۸۸ - ای مسلمانان یارب دلتان سوخته باد غزل ۵۸۹ - آن لاله و گل که بوستان ساخت همه غزل ۵۹۰ - ای دوست سر زلفت در سینهٔ من بگشا غزل ۵۹۱ - ای مه غلام حسنت چون در خمار باشی غزل ۵۹۲ - تیرم زنی و خوشم که باری غزل ۵۹۳ - ای فراق تو یار دیرینه غزل ۵۹۴ - به باغ سایهٔ بیدست و آب در سایه غزل ۵۹۵ - بس که دو دیدهٔ سیه بر کف پای سودمش غزل ۵۹۶ - نفسی که با نگاری گذرد به شادمانی غزل ۵۹۷ - گر به آغوش بریزند گل اندر برمن غزل ۵۹۸ - سروی چنین یا سوسنی یا از گل تر خرمنی غزل ۵۹۹ - خنده را سوختن جان من آموخته‌ای غزل ۶۰۰ - سینه ام را از غم عالم تو بی غم کرده‌ای غزل ۶۰۱ - مشک براطراف مه آورده‌ای غزل ۶۰۲ - سر در خمار شب به کنار که بوده‌ای ؟ غزل ۶۰۳ - آتش اندر آب هرگز دیده‌ای غزل ۶۰۴ - آمد بهار و سرو برآراست قامتی غزل ۶۰۵ - بیکار دلی باشد کو را نبود دردی غزل ۶۰۶ - تو ز حال من چه دانی که به خون چگونه غرقم؟ غزل ۶۰۷ - ای چهرهٔ زیبای تو رشک بتان آذری غزل ۶۰۸ - خون ریز که گر بپوشدت کس غزل ۶۰۹ - ای که بی فایده پندم دهی آن روی نه دیده غزل ۶۱۰ - خواستم جورت بگویم خون دل بربست لب غزل ۶۱۱ - عشقی که نه جان دهند در وی غزل ۶۱۲ - ز جان سیرآمد ستم من و گرنه غزل ۶۱۳ - ای صوفی سیمی به صفائی نرسی غزل ۶۱۴ - پروانه که جان را به سر شمع فدا کرد غزل ۶۱۵ - نو بهار است و گل و موسم عید ای ساقی غزل ۶۱۶ - بهر گشاد عالمی بگشا ز زلف خود خمی غزل ۶۱۷ - روبگردان ای صبا بر من ببخشای و بیا غزل ۶۱۸ - جای آن باشد که دل چون گل ز شادی بشکفد غزل ۶۱۹ - تو می روی و به نظارهٔ تو چشم جهانی غزل ۶۲۰ - بت من بت پرست را چه زنی غزل ۶۲۱ - جوری که می‌کنی تو مرا آن نمی‌کشد غزل ۶۲۲ - در غم لبهای من گویی بمیر غزل ۶۲۳ - بیرون بیا در آفتاب آزرده می‌گردد تنت غزل ۶۲۴ - بستان دعای سوخته‌ای و ز لبش مرا غزل ۶۲۵ - ای باد که از کوی وفا می‌آیی غزل ۶۲۶ - چو کار جهان نیست جز بی‌وفایی غزل ۶۲۷ - چو لاله غرق به خونم چو گل گریبان چاک غزل ۶۲۸ - چون کنی وعده باز گویی کی ؟