هوش مصنوعی:
شاعر در این بیتها از عشق و زیبایی معشوق سخن میگوید و با تصاویر شاعرانه مانند زلف، آفتاب، ابر و لب میگون، احساسات خود را بیان میکند. او از تأثیر این عشق بر خود میگوید که هوش از سرش میبرد و مانند کبابی بر آتش، خون میگرید.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۶۴ - با خیال زلف و رویت چشم من
با خیال زلف و رویت چشم من
نیمهای ابر است و نیمی آفتاب
زان لب میگون که هوش ازمن ببرد
خون همی گریم چو برآتش کباب
نیمهای ابر است و نیمی آفتاب
زان لب میگون که هوش ازمن ببرد
خون همی گریم چو برآتش کباب
۴۸۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۶۳ - زلف تو کژ پیچ پیچ هرسر موی کژت
گوهر بعدی:غزل ۶۵ - زهی نموده از آن زلف و خال و عارض خواب
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
