غزل ۱۰۷ - تن پاکت که زیر پیرهن است

تن پاکت که زیر پیرهن است
وحده لاشریک له چه تن است ۱

هست پیراهنت چو قطرهٔ آب
که تنگ گشته برگل و سمن است ۲

با خودم کش درون پیراهن
که تو جانی و جان من بدن است ۳

تازیم در غم تو جامه درم
وز پس مرگ نوبت کفن است ۴

دل بسی برده‌ای نکو بشناس
آنکه خسته تر است ازان من است ۵

اندرا و میان جان بنشین
که تو جانی و جان ترا بدن است ۶