غزل ۴۹۰ - در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی

در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی
خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی ۱

دل که آیینه شاهیست غباری دارد
از خدا می‌طلبم صحبت روشن رایی ۲

کرده‌ام توبه به دست صنم باده فروش
که دگر می نخورم بی رخ بزم آرایی ۳

نرگس ار لاف زد از شیوه چشم تو مرنج
نروند اهل نظر از پی نابینایی ۴

شرح این قصه مگر شمع برآرد به زبان
ور نه پروانه ندارد به سخن پروایی ۵

جوی‌ها بسته‌ام از دیده به دامان که مگر
در کنارم بنشانند سهی بالایی ۶

کشتی باده بیاور که مرا بی رخ دوست
گشت هر گوشه چشم از غم دل دریایی ۷

سخن غیر مگو با من معشوقه پرست
کز وی و جام می‌ام نیست به کس پروایی ۸

این حدیثم چه خوش آمد که سحرگه می‌گفت
بر در میکده‌ای با دف و نی ترسایی ۹

گر مسلمانی از این است که حافظ دارد
آه اگر از پی امروز بود فردایی ۱۰