غزل ۲۹۰ - گوش من از پی نام تو به هر کوی بماند

گوش من از پی نام تو به هر کوی بماند
چشم من از هوس روی تو هر سوی بماند ۱

نه به گلزار گشاید دل من نه در باغ
بس‌که در جان من اندیشهٔ آن روی بماند ۲

بامدادان به چمن ناز کنان می گشتی
سرو یک‌پای ستاده به لب جوی بماند ۳

ماجرای دل خود کام چه پرسی از من ؟
سالها شد که ز من رفت و در آن کوی بماند ۴