غزل ۳۰۹ - جماعتی که ز هم صحبتان جدا باشند

جماعتی که ز هم صحبتان جدا باشند
چگونه با خرد دو صبر آشنا باشند

هلاکت من بیچاره از کسانی پرس
که چند گه زعزیزان خود جدا باشند

دلا ز کردهٔ خود سوختی نمی‌گفتم
که خوب رویان البته بی‌وفا باشند