هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از درد عشق و فراق میگوید. او در شبهای طولانی به یاد معشوقش میگرید و از غم هجران مینالد. با وجود درد و رنج، گاهی نیز به حالت خود میخندد. این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و غمانگیز است.
رده سنی:
16+
این متن حاوی مفاهیم عاطفی عمیق و غمانگیز است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات ادبی ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۴۶۲ - دوش میرفت وآه میکردم
دوش میرفت وآه میکردم
در پی او نگاه میکردم
هر دم از خون دیده در پی او
قاصدی رو به راه میکردم
شب همه شب ز دود سینهٔ خویش
سرمه در چشم ماه میکردم
ناوک غمزه در دلم میزد
من دل خسته آه میکردم
گریه میکردم و به حالت خویش
خنده هم گاهگاه میکردم
در پی او نگاه میکردم
هر دم از خون دیده در پی او
قاصدی رو به راه میکردم
شب همه شب ز دود سینهٔ خویش
سرمه در چشم ماه میکردم
ناوک غمزه در دلم میزد
من دل خسته آه میکردم
گریه میکردم و به حالت خویش
خنده هم گاهگاه میکردم
۳۵۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۴۶۱ - سرشکم گفت در وقتی که میغلتید بر رویم
گوهر بعدی:غزل ۴۶۳ - روا مدار که از دیدنت شوم محروم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
