غزل ۵۲۰ - صافی مده ای دوست که مادرد کشانیم

صافی مده ای دوست که مادرد کشانیم
نی رند تمامیم کز ین رند و شانیم

هر چند که در کیسه نداریم پشیزی
درهمت ما بین تو که جمشید و شانیم

کو ساقی نو خیز که بالای دو دیده
چندانکه دو ابر و بنشاند بنشانیم

بیش آرمی ای ساقی خون‌ریز که پیشت
از لب بخوریم و ز مژه باز فشانیم