غزل شمارهٔ ۸ - در راه زندگانی

جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را
نجستم زندگانی را و گم کردم جوانی را ۱

کنون با بار پیری آرزومندم که برگردم
به دنبال جوانی کوره راه زندگانی را ۲

به یاد یار دیرین، کاروان گم کرده را مانم
که شب در خواب بیند همرهان کاروانی را ۳

بهاری بود و ما را هم شبابی و شکر خوابی
چه غفلت داشتیم ای گل شبیخون جوانی را ۴

چه بیداری تلخی بود از خواب خوش مستی
که در کامم به زهر آلود، شهد شادمانی را ۵

سخن با من نمی گویی الا ای همزبان دل
خدایا با که گویم شکوه ی بی همزبانی را ۶

نسیم زلف جانان کو که چون برگ خزان دیده
به پای سرو خود دارم هوای جانفشانی را ۷

به چشم آسمانی گردشی داری بلای جان
خدا را بر مگردان این بلای آسمانی را ۸

نمیری شهریار از شعر شیرین روان گفتن
که از آب بقا جویند عمر جاودانی را ۹