غزل شمارهٔ ۷ - طور تجلی

شب به هم درشکند زلف چلیپایی را
صبحدم سردهد انفاس مسیحایی را ۱

گر از آن طور تجلی به چراغی برسی
موسی دل طلب و سینه سینایی را ۲

گر به آئینه سیماب سحر رشک بری
اشک سیمین طلبی آینه سیمایی را ۳

رنگ رؤیا زده ام بر افق دیده و دل
تا تماشا کنم آن شاهد رویایی را ۴

از نسیم سحر آموختم و شعله ی شمع
رسم شوریدگی و شیوه شیدایی را ۵

جان چه باشد که به بازار تو آرد عاشق
قیمت ارزان نکنی گوهر زیبایی را ۶

طوطیم گوئی از آن قند لب آموخت سخن
که به دل آب کند شکر گویایی را ۷

دل به هجران تو عمریست شکیباست ولی
بار پیری شکند پشت شکیبایی را ۸

شب به مهتاب رخت بلبل و پروانه وگل
شمع بزم چمنند انجمن آرایی را ۹

صبح سرمی کشد از پشت درختان خورشید
تا تماشا کند این بزم تماشایی را ۱۰

جمع کن لشکر توفیق که تسخیر کنی
شهریارا قرق عزلت و تنهایی را ۱۱