غزل شمارهٔ ۲۹ - انتحار تدریجی

خجل شدم ز جوانی که زندگانی نیست
به زندگانیه من فرصت جوانی نیست ۱

من از دو روزه ی هستی به جان شدم بیزار
خدای شکر که این عمر جاودانی نیست ۲

همه به گریه ابر سیه گشودم چشم
دراین افق که فروغی ز شادمانی نیست ۳

به غصه بلکه به تدریج انتحار کنم
دریغ و درد که این انتحار آنی نیست ۴

نه من به سیلی خود سرخ می کنم رخ و بس
به بزم ما رخی از باده ارغوانی نیست ۵

ببین به جلد سگ پاسبان چه گرگانند
به جان خواجه که این شیوه ی شبانی نیست ۶

ز بلبل چمن طبع شهریار افسوس
که از خزان گلشن شور نغمه خوانی نیست ۷