غزل شمارهٔ ۳۴ - ملال محبت

گاهی گر از ملال محبت بخوانمت
دوری چنان مکن که به شیون برانمت ۱

چون آه من به راه کدورت مرو که اشک
پیک شفاعتی است که از پی دوانمت ۲

تو گوهر سرشکی و دردانه ی صفا
مژگان فشانمت که به دامن نشانمت ۳

سرو بلند من که به دادم نمی رسی
دستم اگر رسد به خدا می رسانمت ۴

پیوند جان جدا شدنی نیست ماه من
تن نیستی که جان دهم و وارهانمت ۵

ماتم سرای عشق به آتش چه می کشی
فردا به خاک سوختگان می کشانمت ۶

تو ترک آبخورد محبت نمی کنی
اینقدر بی حقوق هم ای دل ندانمت ۷

ای غنچه گلی که لب از خنده بسته ای
بازآ که چون صبا به دمی بشکفانمت ۸

یک شب به رغم صبح به زندان من بتاب
تا من به رغم شمع سر و جان فشانمت ۹

چوپان دشت عشقم و نای غزل به لب
دارم غزال چشم سیه می چرانمت ۱۰

لبخند کن معاوضه با جان شهریار
تا من به شوق این دهم و آن ستانمت ۱۱