غزل شمارهٔ ۳۴ - ملال محبت

گاهی گر از ملال محبت بخوانمت
دوری چنان مکن که به شیون برانمت ۱

چون آه من به راه کدورت مرو که اشک
پیک شفاعتی‌ست که از پی دوانمت ۲

تو گوهر سرشکی و دردانهٔ صفا
مژگان فشانمت که به دامن نشانمت ۳

سرو بلند من که به دادم نمی‌رسی
دستم اگر رسد، به خدا می‌رسانمت ۴

پیوند جان جداشدنی نیست ماه من
تن نیستی که جان دهم و وارهانمت ۵

ماتم‌سرای عشق به آتش چه می‌کشی
فردا به خاک سوختگان می‌کشانمت ۶

دست نوازشی به سر و گوش من بکش
سازی شدی که شور و نوایی بخوانمت ۷

تو ترک آبخورد محبت نمی‌کنی
اینقدر بی‌حقوق هم ای دل ندانمت ۸

ای غنچهٔ گلی که لب از خنده بسته‌ای
بازآ که چون صبا به دمی بشکفانمت ۹

یک شب به رغم صبح به زندان من بتاب
تا من به رغم شمع سر و جان فشانمت ۱۰

چوپان دشت عشقم و نای غزل به لب
دارم غزال چشم سیه می‌چرانمت ۱۱

لبخند کن معاوضه با جان شهریار
تا من به شوق این دهم و آن ستانمت ۱۲