غزل شمارهٔ ۳۳ - اشک شوق

دیر آمدی که دست ز دامن ندارمت
جان مژده داده ام که چوجان در برارمت ۱

تا شویمت از آن گل عارض غبار راه
ابری شدم ز شوق که اشکی ببارمت ۲

عمری دلم به سینه فشردی در انتظار
تا درکشم به سینه و در بر فشارمت ۳

این سان که دارمت چو لئیمان نهان ز خلق
ترسم بمیرم و به رقیبان گذارمت ۴

داغ فراق بین که طرب نامه ی وصال
ای لاله رخ به خون جگر می نگارمت ۵

چند است نرخ بوسه به شهر شما که من
عمری است کز دو دیده گهر می شمارمت ۶

دستی که در فراق تو می کوفتم به سر
باور نداشتم که به گردن درآرمت ۷

ای غم که حق صحبت دیرینه داشتی
باری چو می روی به خدا می سپارمت ۸

روزی که رفتی از بر بالین شهریار
گفتم که ناله ای کنم و بر سر آرمت ۹