غزل شمارهٔ ۳۸ - خزان جاودانی

مه من هنوز عشقت دل من فکار دارد
تو یکی بپرس از این غم که به من چه کار دارد ۱

نه بلای جان عاشق شب هجرتست تنها
که وصال هم بلای شب انتظار دارد ۲

تو که از می جوانی همه سرخوشی چه دانی
که شراب ناامیدی چقدر خمار دارد ۳

نه به خود گرفته خسرو پی آهوان ارمن
که کمند زلف شیرین هوس شکار دارد ۴

مژه سوزن رفو کن نخ او ز تار مو کن
که هنوز وصله ی دل دو سه بخیه کار دارد ۵

دل چون شکسته سازم ز گذشته های شیرین
چه ترانه های محزون که به یادگار دارد ۶

غم روزگار گو رو پی کار خود که ما را
غم یار بی خیال غم روزگار دارد ۷

گل آرزوی من بین که خزان جاودانیست
چه غم از خزان آن گل که ز پی بهار دارد ۸

دل چون تنور خواهد سخنان پخته لیکن
نه همه تنور سوز دل شهریار دارد ۹