غزل شمارهٔ ۴۰ - شتاب شباب

شباب عمر عجب با شتاب می گذرد
بدین شتاب خدایا شباب می گذرد ۱

شباب و شاهد و گل مغتنم بود ساقی
شتاب کن که جهان با شتاب می گذرد ۲

به چشم خود گذر عمر خویش می بینم
نشسته ام لب جوئی و آب می گذرد ۳

به روی ماه نیاری حدیث زلف سیاه
که ابر از جلو آفتاب می گذرد ۴

خراب گردش آن چشم جاودان مستم
که دور جام جهان خراب می گذرد ۵

به آب و تاب جوانی چگونه غره شدی
که خود جوانی و این آب و تاب می گذرد ۶

به زیر سنگ لحد استخوان پیکر ما
چو گندمی است که از آسیاب می گذرد ۷

کمان چرخ فلک شهریار در کف کیست
که روزگار چو تیر شهاب می گذرد ۸