غزل شمارهٔ ۴۹ - افسانه شب

ماندم به چمن شب شد و مهتاب برآمد
سیمای شب آغشته به سیماب برآمد ۱

آویخت چراغ فلک از طارم نیلی
قندیل مه آویزه محراب برآمد ۲

دریای فلک دیدم و بس گوهر انجم
یاد از توام ای گوهر نایاب برآمد ۳

چون غنچه دل تنگ من آغشته به خون شد
تا یادم از آن نوگل سیراب برآمد ۴

ماهم به نظر در دل ابر متلاطم
چون زورقی افتاده به گرداب برآمد ۵

از راز فسونکاری شب پرده برافتاد
هر روز که خورشید جهانتاب برآمد ۶

دیدم به لب جوی جهان گذران را
آفاق همه نقش رخ آب برآمد ۷

در صحبت احباب ز بس روی و ریا بود
جانم به لب از صحبت احباب برآمد ۸