غزل شمارهٔ ۵۱ - مسافر همدان

مسافری که به رخ اشک حسرتم بدواند
دلم تحمل بار فراق او نتواند ۱

در آتشم بنشاند چو باکسان بنشیند
کنار من ننشیند که آتشم بنشاند ۲

چه جوی خون که براند ز دیده دل شدگان را
چو ماه نوسفر من سمند ناز براند ۳

به ماه من که رساند پیام من که ز هجران
به لب رسیده مرا جان خودی به من برساند ۴

بسوز سینه من بین که ساز قافیه پرداز
نوای نای گرهگیر دل شکسته نخواند ۵

چه نالی ای دل خونین که آن شکوفه خندان
زبان مرغ حزین شکسته بال نداند ۶

دلم به سینه زند پر بدان هوا که نگارین
کتابتی بنوسید کبوتری بپراند ۷

من آفتاب ولا جز غمام هیچ ندانم
مهی که خود همه دان است باید این همه داند ۸

بهر چمن که رسیدی بگو به ابر بهاری
که پیش پای تو اشگی بیاد من بفشاند ۹

به وصل اگر نرهم شهریار از غم هجران
کجاست مرگ که ما را ز زندگی برهاند ۱۰