غزل شمارهٔ ۱۰۱ - غزل یا لغز

بلبل عشقم و از آن گل خندان گویم
سخن از آن گل خندان به سخندان گویم ۱

غزل آموز غزالانم و با نای شبان
غزل خود به غزالان غزلخوان گویم ۲

شعر من شرح پریشانی زلفی است شگفت
که پریشان کندم گر نه پریشان گویم ۳

آنچه فرزانه به آزادی و زنهار نگفت
من دیوانه به زنجیر و به زندان گویم ۴

گر چه خاکسترم و مصلحتم خاموشی است
آتش افروزم و شرح شب هجران گویم ۵

گله زلف تو با کوکبه شبنم اشک
کو بهاری که به گوش گل و ریحان گویم ۶

شهریارا تو عجب خضر رهی چون حافظ
که من تشنه هم از چشمه حیوان گویم ۷