غزل شمارهٔ ۱۰۳ - تو بمان و دگران

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران
رفتم از کوی تو لیکن عقب سرنگران ۱

ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی
تو بمان و دگران وای به حال دگران ۲

رفته چون مه به محاقم که نشانم ندهند
هر چه آفاق بجویند کران تا به کران ۳

میروم تا که به صاحبنظری بازرسم
محرم ما نبود دیده کوته نظران ۴

دل چون آینه اهل صفا می شکنند
که ز خود بی خبرند این ز خدا بیخبران ۵

دل من دار که در زلف شکن در شکنت
یادگاریست ز سر حلقه شوریده سران ۶

گل این باغ به جز حسرت و داغم نفزود
لاله رویا تو ببخشای به خونین جگران ۷

ره بیداد گران بخت من آموخت ترا
ورنه دانم تو کجا و ره بیداد گران ۸

سهل باشد همه بگذاشتن و بگذشتن
کاین بود عاقبت کار جهان گذران ۹

شهریارا غم آوارگی و دربدری
شورها در دلم انگیخته چون نوسفران ۱۰