غزل شمارهٔ ۱۱۳ - اقبال من

تیره گون شد کوکب بخت همایون فال من
واژگون گشت از سپهر واژگون اقبال من ۱

خنده بیگانگان دیدم نگفتم درد دل
آشنایا با تو گویم گریه دارد حال من ۲

با تو بودم ای پری روزی که عقل از من گریخت
گر تو هم از من گریزی وای بر احوال من ۳

روزگار اینسان که خواهد بی کس و تنها مرا
سایه هم ترسم نیاید دیگر از دنبال من ۴

قمری بی آشیانم بر لب بام وفا
دانه و آبم ندادی مشکن آخر بال من ۵

بازگرداندم عنان عمر با خیل خیال
خاطرات کودکی آمد به استقبال من ۶

خرد و زیبا بودی و زلف پریشان تو بود
از کتاب عشق اوراق سیاه فال من ۷

ای صبا گر دیدی آن مجموعه گل را بگو
خوش پراکندی ز هم شیرازه آمال من ۸

کار و کوشش را حوالت گر بود با کارساز
شهریارا حل مشکلها کند حلال من ۹