غزل شمارهٔ ۱۱۴ - جلوه جواله

این همه جلوه و در پرده نهانی گل من
وین همه پرده و از جلوه عیانی گل من ۱

آن تجلی که به عشق است و جلالست و جمال
و آن ندانیم که خود چیست تو آنی گل من ۲

از صلای ازلی تا به سکوت ابدی
یک دهن وصف تو هر دل به زبانی گل من ۳

اشک من نامه نویس است و به جز قاصد راه
نیست در کوی توام نامه رسانی گل من ۴

گاه به مهر عروسان بهاری مه من
گاه با قهر عبوسان خزانی گل من ۵

همره همهمه گله و همپای سکوت
همدم زمزمه نای شبانی گل من ۶

دم خورشید و نم ابری و با قوس قزح
شهسواری و به رنگینه کمانی گل من ۷

گه همه آشتی و گه همه جنگی شه من
گه به خونم خط و گه خط امانی گل من ۸

سر سوداگریت با سر سودایی ماست
وه که سرمایه هر سود و زیانی گل من ۹

طرح و تصویر مکانی و به رنگ آمیزی
طرفه پیچیده به طومار زمانی گل من ۱۰

شهریار این همه کوشد به بیان تو ولی
چه به از عمق سکوت تو بیانی گل من ۱۱