غزل شمارهٔ ۱۲۵ - چشمه ابدیت

شکفته ام به تماشای چشم شهلائی
که جز به چشم دلش نشکفد تماشائی ۱

جمال پردگی جاودانه ننماید
مگر به آینه پاکان سینه سینائی ۲

رواق چشم که یک انعکاس او آفاق
محیط نه فلکش زورقی به دریائی ۳

دلی که غرق شود در شکوه این دریا
به چشم باز رود در شگفت رؤیائی ۴

به قدر خواستنم نیست تاب سوختنم
به اسم عاشقم و اسم بی مسمائی ۵

سواد زلف تو و سر جاودانه ی تست
که جلوه می کند از هر سری به سودائی ۶

به خاکپای تو ای سرو برکشیده ی من
که سر فرود نیاورده ام به دنیائی ۷

به زیر سایه ی سروم به خاک بسپارید
که سر سپارده بودم به سرو بالائی ۸

صدای حافظ شیراز بشنوی که رسید
به شهر شیفتگان شهریار شیدائی ۹