غزل شمارهٔ ۱۳۱ - ماه بر سر مهر

چه شد که بار دگر یاد آشنا کردی
چه شد که شیوه بیگانگی رها کردی ۱

به قهر رفتن و جور و جفا شعار تو بود
چه شد که بر سر مهر آمدی وفا کردی ۲

منم که جورو جفا دیدم و وفا کردم
توئی که مهر و وفا دیدی و جفا کردی ۳

بیا که با همه نامهربانیت ای ماه
خوش آمدی و گل آوردی و صفا کردی ۴

بیا که چشم تو تا شرم و ناز دارد کس
نپرسد از تو که این ماجرا چرا کردی ۵

منت به یک نگه آهوانه می بخشم
هر آنچه ای ختنی خط من خطا کردی ۶

اگر چه کار جهان بر مراد ما نشود
بیا که کار جهان بر مراد ما کردی ۷

هزار درد فرستادیم به جان لیکن
چو آمدی همه آن دردها دوا کردی ۸

کلید گنج غزلهای شهریار توئی
بیا که پادشه ملک دل گدا کردی ۹