غزل شمارهٔ ۱۴۰ - خال برنده

دستی که گاه خنده بآن خال می بری
ای شوخ سنگدل دلم از حال می بری ۱

هر کس به نرد حسن تو زد باخت پس بگو
دست از حریف خویش بدان خال می بری ۲

چالی فتد به گونه ات از نوشخند و دل
زان خال اگر گذشت بدین چال می بری ۳

مهتاب شب که سرو چمانی به طرف جوی
چون سایه ام کشیده و به دنیال می بری ۴

دنبال تست این هوو جنجال عاشقان
باری برو که این هو و جنجال می بری ۵

ای باد در شکج سر زلف او مپیچ
هر چند بوی مشک به توچال می بری ۶

هر ساله گوی حسن به چوگان زلف تست
این تاج افتخار نه امسال می بری ۷

رویین تنان شعر شکستی تو شهریار
رستم اگر نه ای نسب از زال می بری ۸