غزل شمارهٔ ۱۳۹ - پری و فروغ

ز دریچه های چشمم نظری به ماه داری
چه بلندبختی ای دل که به دوست راه داری ۱

به شب سیاه عاشق چه کند پری که شمعی است
تو فروغ ماه من شو که فروغ ماه داری ۲

بگشای روی زیبا ز گناه آن میندیش
به خدا که کافرم من تو اگر گناه داری ۳

من از آن سیاه دارم به غم تو روز روشن
که تو ماهی و تعلق به شب سیاه داری ۴

تو اگر به هر نگاهی ببری هزارها دل
نرسد بدان نگارا که دلی نگاهداری ۵

دگران روند تنها به مثل به قاضی اما
تو اگر به حسن دعوی بکنی گواه داری ۶

به چمن گلی که خواهد به تو ماند از وجاهت
تو اگر بخواهی ای گل کمش از گیاه داری ۷

به سر تو شهریارا گذرد قیامت و باز
چه قیامتست حالی که تو گاه گاه داری ۸