خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن شعری است که در سوگ فردی به نام خواجه شاه منصور سروده شده است. شاعر از فقدان او ابراز اندوه می‌کند و او را به عنوان بهترین فرد در زمینه کرم و خوش‌اخلاقی توصیف می‌نماید. همچنین، اشاره‌ای به مرگ او و نوشته شدن تاریخ وفاتش بر لوح قبرش شده است.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و ادبی است که درک آن به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی نیاز دارد. همچنین، موضوع مرگ و سوگواری ممکن است برای کودکان کم‌سن‌وسال سنگین باشد.
شمارهٔ ۶۴ - در رثاء
دلا چو ابر بهاری به نوحه و زاری
به بار اشگ جگر گون ز دیده پرنم ۱
که بهر تعزیه خواجه شاه منصور است
لباس چرخ کبود از مصیبت و ماتم ۲
فغان که زود همای وجود او فرمود
ز باغ دهر توجه به آشیان عدم ۳
کسی ز اهل کرم چون نبود بهتر ازو
درین زمانه به لطف خصال و حسن شیم ۴
به لوح تربت وی از برای تاریخش
نوشت کلک قضا بهترین اهل کرم ۵
به بار اشگ جگر گون ز دیده پرنم ۱
که بهر تعزیه خواجه شاه منصور است
لباس چرخ کبود از مصیبت و ماتم ۲
فغان که زود همای وجود او فرمود
ز باغ دهر توجه به آشیان عدم ۳
کسی ز اهل کرم چون نبود بهتر ازو
درین زمانه به لطف خصال و حسن شیم ۴
به لوح تربت وی از برای تاریخش
نوشت کلک قضا بهترین اهل کرم ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۶۳ - ماده تاریخ
گوهر بعدی:شمارهٔ ۶۵ - در مرثیه یکی از اکابر فرماید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
