هوش مصنوعی:
این متن شعری است که به ستایش یک بانوی پاکدامن و سلطنتی به نام مریم ثانی میپردازد. او با ویژگیهای ملکوتی و پاکی مانند مریم مقدس توصیف شده و مرگ او را با حسرت و اندوه یادآوری میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق ادبی و عرفانی است که درک آن به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین ممکن است برخی از اشارات تاریخی و مذهبی برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
شمارهٔ ۱۱۷ - در مرثیه یکی از خواتین فرماید
همای آشیان سلطنت شهزاده سلطانم
مه خورشید پرتو مه چه رایات سلطانی ۱
مهین بانو که بر تخت تجرد داشت چون مریم
ببر تشریف لم یمسسنی از بس پاکدامانی ۲
به عزم گلشن فردوس زرین محملش ناگه
به دوش حور و غلمان شد روان زین عالم فانی ۳
چو کرد آن ثانی مریم وداع شاه عیسی دم
پی تاریخ گفتم حیف و آه از مریم ثانی ۴
مه خورشید پرتو مه چه رایات سلطانی ۱
مهین بانو که بر تخت تجرد داشت چون مریم
ببر تشریف لم یمسسنی از بس پاکدامانی ۲
به عزم گلشن فردوس زرین محملش ناگه
به دوش حور و غلمان شد روان زین عالم فانی ۳
چو کرد آن ثانی مریم وداع شاه عیسی دم
پی تاریخ گفتم حیف و آه از مریم ثانی ۴
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۴
۴۸۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۱۶ - در ماده تاریخ گوید
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۱۸ - وله ایضا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
