شمارهٔ ۱۷۲ - در مرثیهٔ وحید الدین عموی خود

رفت آنکه فیلسوف جهان بود و بر جهان
درهای آسمان معانی گشوده بود ۱

شد نفس مطمنهٔ او باز جای خویش
که آواز ارجعی هم از آنجا شنوده بود ۲

دست کمال بر کمر آسمان نشاند
آن گوهر ثمین که در این خاک توده بود ۳

او را فلک برای طبیبی خویش برد
کز دیرباز داروی او آزموده بود ۴

آنجا که رفته بود هم اندر زمان بدم
تب لرزهای جرم کواکب ربوده بود ۵

هر هفت کرده حور و بپوشید هفت رنگ
رخ برده بود و در کف پایش بسوده بود ۶

بی او یتیم و مرده دلند اقربای او
کو آدم قبایل و عیسی دوده بود ۷

آدینه بود صاعقهٔ مرگ او بلی
طوفان نوح نیز هم آدینه بوده بود ۸

خاقانیا به ماتم عم خون گری نه اشک
کاین عم به جای تو پدری‌ها نموده بود ۹