غزل ۱۷۶ - روح زیتونی‌ست عاشق نار را

روحِ زیتونی‌ست عاشقْ نار را
نار می‌جویَد چو عاشقْ یار را ۱

روحِ زیتونی بِیَفْزا ای چراغ
ای مُعَطَّل کرده دستْ اَفْزار را ۲

جانِ شَهوانی که از شَهوت زِهَد
دل ندارد دیدنِ دِلْدار را ۳

پس به عِلَّت دوست دارد دوست را
بر امیدِ خُلْد و خوفِ نار را ۴

چون شِکَستی جانِ ناری را بِبین
در پِیِ او جانِ پُراَنْوار را ۵

گَر نبودی جانِ اِخْوان پَس جُهود
کِی جُدا کردی دو نیکوکار را ۶

جانِ شَهوت، جانِ اِخْوان دان ازانْک
نار بینَد، نورِ موسی وار را ۷

جانِ شَهوانی‌ست از بی‌حِکْمَتی
یاوه کرده نُطقِ طوطی وار را ۸

گشت بیمار و زبانِ تو گرفت
رویْ سویِ قبله کُن بیمار را ۹

قبله شَمسُ الدّینِ تبریزی بُوَد
نورِ دیده مَر دل و دیدار را ۱۰