قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۳ - این چند بین را فضل بن یحیی بن صاعد هروی به سنایی فرستاد و در آن درخواست دیدار کرد

هستی به حقیقت ای سنایی
در دیدهٔ عقل روشنایی ۱

مقبول همه صدور گشتی
این کار تو نیست جز خدایی ۲

آیم بر تو به طبع زیراک
دانم که به نزد من نیایی ۳

لیکن چکنم چگونه آیم
چون نیست خبر که تو کجایی ۴

معذورم اگر که می‌فرستم
نزدیک تو شعر ای سنایی ۵

هر کس که برد به بصره خرما
بر جهل خود او دهد گوایی ۶

چون آمده‌ای مرو ازیراک
ما را چو دو دیده می ببایی ۷