قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۴ - در مدح عمادالدین پیروزشاه عادل

ای برده ز شاهان سبق شاهی
با تو همه در راه هواخواهی ۱

هم فتح ترا بر عدد افزونی
هم وهم ترا از عدم آگاهی ۲

واثق شده بر فتح نخستینت
گیتی که تو پیروزترین شاهی ۳

پاس تو گر اندیشه کند در کان
رنگ رخ یاقوت شود کاهی ۴

گردون ز پی کسب شرف کرده
از نوبتی جاه تو خرگاهی ۵

در نسبت شیر علم جیشت
شیر فلک افتاده به روباهی ۶

عدل تو جهان را به سکون آمر
زجر تو فلک را ز ستم ناهی ۷

در دور تو دست فلک جائر
چون سایهٔ شمعست به کوتاهی ۸

در حزم ره راست‌روی مهری
در حمله چپ و راست‌روی ماهی ۹

قادر نبود فکرت و زین معنی
در هرچه کنی خالی از اکراهی ۱۰

تا خارج حفظت نبود شخصی
دارندهٔ بدخواه و نکوخواهی ۱۱

افواه پر است از شکر شکرت
ار شکر ولی‌نعمت افواهی ۱۲

محوست ز شبهت ورق امکان
یارب چه منزه که ز اشباهی ۱۳

ای روز بداندیش تو آورده
در گردن شب دست ز بیگاهی ۱۴

من بنده که در یک نفسم دادی
صد مرتبه هم مالی و هم جاهی ۱۵

این حال که در بلخ کنون دارم
از خوف پریشانی و گمراهی ۱۶

زین پیش اگرم وهم گمان بردی
آن مخطی کوته‌نظر ساهی ۱۷

به ز عبرهٔ جیحون نه به آموزش
چون بط به طبیعت شدمی راهی ۱۸

تا در کنف حفظ تو چون یونس
بگذشتمی اندر شکم ماهی ۱۹

آری ز قدر شد نه ز بی‌قدری
یوسف ز میان دگران چاهی ۲۰

تا کار کس آن نیست که او خواهد
کارت همه آن باد که آن خواهی ۲۱

عمر تو و ملک تو در افزایش
تا عدل فزایی و ستم کاهی ۲۲