هوش مصنوعی:
شاعر از وضعیت نابسامان جهان و زندگی خود شکایت دارد، از فقر و انتظار برای نوری از غیب میگوید و از روزهای گذشته که شکر نگفته، اکنون به عیبجویی روی آورده است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق اجتماعی و عرفانی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار است. همچنین ممکن است نیاز به توضیح برخی واژگان و مفاهیم پیچیده داشته باشد.
شمارهٔ ۲۷ - در قناعت و صبر گوید
ای بس که جهان جبهٔ درویش گرفته
از فضلهٔ زنبور برو دوختهام جیب ۱
واکنون همه شب منتظرم تا بفروزند
شمعی که به هر خانه چراغی نهد از غیب ۲
آن روز فلک را چو در آن شکر نگفتم
امروز درین زشت بود گر کنمش عیب ۳
از فضلهٔ زنبور برو دوختهام جیب ۱
واکنون همه شب منتظرم تا بفروزند
شمعی که به هر خانه چراغی نهد از غیب ۲
آن روز فلک را چو در آن شکر نگفتم
امروز درین زشت بود گر کنمش عیب ۳
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۳
۵۱۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۲۶ - در شکایت زمان و حبس مجدالدین ابوالحسن عمرانی
گوهر بعدی:شمارهٔ ۲۸ - در شکر و قناعت گوید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
