شمارهٔ ۲۸ - در شکر و قناعت گوید

درین دو روزه توقف که بو که خود نبود
درین مقام فسوس و درین سرای فریب ۱

چرا قبول کنم از کس آنکه عاقبتش
ز خلق سرزنشم باشد از خدای عتیب ۲

مرا خدای تعالی ز آسیای فراز
که عقل حاصل آنرا نیاورد به حسیب ۳

چو می‌دهد همه چیزی به قدر حاجت من
چنان که بی‌خبر سیب ماه رنگ به سیب ۴

ز بهر حفظ حیات آنچه بایدم ز کفاف
ز بهر کسب کمال آنچه بایدم ز کتیب ۵

هزار سال اگر عمر من بود به مثل
مرا نیاز نیاید به آسیای نشیب ۶

دو نعمتست مرا کان ملوک را نبود
به روز راحت شکر و به روز رنج شکیب ۷