هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و ستایش معشوق سخن می‌گوید و خود را همچون برگ‌های درختی می‌داند که یک روی آن به ثنا و روی دیگر به دعا اختصاص دارد. او با اشاره به بلبل بستان که نعت معشوق را می‌خواند، باغ عمر را پر از نوا می‌داند و از وضعیت خود می‌پرسد که چرا هر روز بی‌نواتر و بی‌برگ‌تر می‌شود.
رده سنی: 16+ این شعر دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

شمارهٔ ۳۶ - در شکایت گوید و توقع تلطف کند

چون برگهای طوبی طبعم به نام تو
یک روی بر ثنا و دگر روی بر دعاست ۱

در خاطرم که بلبل بستان نعت تست
اطراف باغ عمر ابدالدهر پر نواست ۲

با برگ و با نوای چنین بنده‌ای چو من
هر روز بی‌نواتر و بی‌برگ‌تر چراست ۳
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۳
کانال گوهرین در ایتا
۵۱۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شمارهٔ ۳۵ - در شکایت دنیا
گوهر بعدی:شمارهٔ ۳۷ - در مدح گوید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.