شمارهٔ ۳۷ - در مدح گوید

ای سروری که از گل دل قامت قلم
بی‌خدمت دوات تو بسته کمر نخاست ۱

بادا همیشه ملک جمال تو منتظم
کز کاف کن فکان چو وجودت گهر نخاست ۲

بی‌طبع دلگشای تو از سنگ زر نخاست
بی‌لفظ جانفزای تو از نی شکر نخاست ۳

دعوی همی کنم که در آفاق چون تویی
از مسند امامت صدری دگر نخاست ۴