هوش مصنوعی: این متن شعری است که در مدح و ستایش شخصی بزرگوار و بخشنده سروده شده است. شاعر از کرم، سخاوت، و بزرگی این فرد سخن می‌گوید و او را به آفتاب در سخاوت و آسمان در کفایت تشبیه می‌کند. همچنین، شاعر اشاره می‌کند که این شخص از آز و نیاز دوری می‌جوید و همواره بخشنده است. در پایان، شاعر آرزوی بقا و سعادت برای او می‌کند.
رده سنی: 15+ این متن دارای مفاهیم عمیق ادبی و اخلاقی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، استفاده از صنایع ادبی و تشبیهات پیچیده ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.

شمارهٔ ۳۸ - در مدح موئتمن سرخسی

رتبت و تمیکن صدر موئتمن
همچو قدر و همتش بی‌منتهاست ۱

آفتابش در سخاوت مقتدیست
واسمان را در کفایت مقتداست ۲

طبع شد بیگانه با آز و نیاز
تا کفش با جود و بخشش آشناست ۳

دست او را خواستم گفتن سخیست
باز گفتم نه غلط کردم سخاست ۴

ای جوادی کز پی مدح و ثنات
بر من از مدح و ثنا مدح و ثناست ۵

عالمی از کبریایی سر به سر
گرچه عالم سر به سر کبر و ریاست ۶

زحمتی آورده‌ام بار دگر
گرچه روز و شب دلت در یاد ماست ۷

کار شاعر زحمت آوردن بود
وانکه رحمت آورد کار شماست ۸

هست مستغنی ز شرح از بهر آنک
شرح کردن زانچه می‌دانی خطاست ۹

بادت اندر دولت باقی بقا
تا بقا از ایزد باقی بقاست ۱۰
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۴۸۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شمارهٔ ۳۷ - در مدح گوید
گوهر بعدی:شمارهٔ ۳۹ - در محمدت صاحب ناصرالدین
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.