شمارهٔ ۸۶ - در مدح صاحب جمال‌الدین محمد و شکایت از روزگار

کمال دین محمد محمد آنکه برای
جمال حضرت و صدر و وزیر سلطانست ۱

نفاذ حکم و قضا و قدرت قدر وسع آنک
به حل و عقد ممالک منوب دورانست ۲

سپهر برشده تا رای روشنش دیدست
ز بر کشیدن خورشید و مه پشیمانست ۳

زمانه در دل کتم عدم ضمیری داشت
که در وجود نگنجد کمال او آنست ۴

مدار جنبش قدرش ورای خورشیدست
در سرای کمالش فراز کیوانست ۵

به رای روشن پاک آفتاب گردونست
به قدر و جاه و شرف آسمان گردانست ۶

وزارت از سخن او چو جان باجسمست
نیابت از قلم او چو جسم با جانست ۷

به پیش آینهٔ طبعش آشکار شود
هر آن لطیفه که از روزگار پنهانست ۸

ز اتصال کواکب وز امتزاج طباع
هر آن اثر که ببینی هزار چندانست ۹

که او مشیر همه کارهای اقبالست
که او مدار همه کارهای دیوانست ۱۰

بجز حمایتش از حادثات امان ندهد
که این چو کشتی نوحست و او چو طوفانست ۱۱

به کار خادمش اندیشه‌ای همی باید
به از گذشته که اندیشه ناک و حیرانست ۱۲

به بنده وعدهٔ الوان چه بایدش بستن
که از زمانه برو بندهای الوانست ۱۳

به زیر ضربت خایسک محنت و شیون
صبور نیست ولی صبر کار سندانست ۱۴

به طول قطعه گرانی نکردم از پی آن
کزین متاع درین عرضگاه ارزانست ۱۵

همیشه تا ز فرود سپهر ارکانند
هماره تا ز ورای کمال نقصانست ۱۶

مباد هیچ بدی از سپهر و ارکانش
که از کمال بزرگی سپهر و ارکانست ۱۷

ز طوق طوعش خالی مباد گردن دهر
که بس یگانه و فرزانه و سخندانست ۱۸