شمارهٔ ۹۳ - در موعظه و شکایت دهر

با یکی مردک کناس همی گفتم دی
تو چه دانی که ز غبن تو دلم چون خستست ۱

صنعت و حرفت ما هر دو تو می‌دانی چیست
آن چرا تیزرو و این ز چه روی آهستست ۲

گفت از عیب خود و از هنر ما مشناس
اینک ما را ز خیار آتش وزنی جستست ۳

کار فرمای دهد رونق کار من و تو
داند آن کس که دمی با من و تو بنشستست ۴

کار فرمای مرا پایهٔ من معلومست
لاجرم جان من از بند تقاضا رستست ۵

باز چون گاو خراس از تو و از پایهٔ تو
کارفرمای ترا دیده چنان بربستست ۶

که چنان ظن برد او کانچ تو ترتیب کنی
کردهٔ دانم و پرداخته و پیوستست ۷

یا چنان داند کین عمر عزیز علما
همچو روز و شب جهال متاع رستست ۸

او چه داند که در آن شیوه چه خون باید خورد
که ترا از سر پندار در آن پی خستست ۹

انوری هم ز تو برتست که بر بیخ درخت
عقل داند که ستم نز تبرست از دستست ۱۰

غصه خور غصه که خود بر فلک از غصه تو
تیر انگشت گزیدست و قلم بشکستست ۱۱